Deliliğin Yükselişi

the personal is political.

2012-02-04T17:27:00.002+02:00

öyle.

bu aralar uzun yazılarımı yayınlamaktansa taslak halinde saklamak daha iyi diye düşünüyorum.

adsız.iki

2012-02-01T08:44:00.000+02:00

hayal kurmaktan korkmaya başladığım nokta. işte sorun hep orda başlıyor.

nobody fucks with jesus.

2012-01-21T18:16:00.003+02:00

bugün sol frame'den "takip edilesi bloglar" başlığına tıklayıp gittiğim bir blogun ilk iki-üç sayfasına göz gezdirince artık başka insanların dramlarını okuyabilmek için fazla yorgun olduğumu hissettim birden. insanlar sonsuza dek istiklal caddesinin taşları üzerinde eski sevgililerini falan düşünüp o günlük şemsiyelerini açmamaya karar vermeye devam edecek olabilirler, sanırım detayları bilmek istemiyorum.

bu sabah kabusların kolay kolay insanın hayatından çıkmadığına bir defa daha şahit oldum, yastık ne kadar güzel kokarsa koksun. insanlar rüyalarında zaman anlayışlarını eğip bükerler genelde, mesela istanbul'dan otobüse binip kendini bir anda new york'ta bulan tanıdıklarım var. bense rüya görürken dahi cihangir'den babıali'ye tramvayla 25 dakkada gidip gidemeyeceğimi falan hesaplıyorum ya hesap kitap yapmayı bari kabus görürken bıraksan iyi olacak diyorum bu sabah kendime.

eski kabusların yerine yenilerini koyarak eskilerinden kurtuluyoruz ya da eskilerin etkisini hafifletiyoruz galiba. karakterler zaman içinde daha güleryüzlü, daha güzel yan flüt çalan insanlar haline gelebiliyorlar. ama ben doksan yaşımı da görsem bilinçaltımın zenginliğine akıl erdiremeyeceğim, o kesin. sembolizme ise hiç girmek istemiyorum. bir de istanbul'a dönmeyi hiç istemiyorum. düşman olduğum konseptlere savaş ilan edesim falan da hiç yok. tinerle inceltilmiş kabuslarım, dizi dizi hakediş klasörlerim, excel tablolarım, double-bladed light saber'ım ve koynumda kocam olduğu sürece gayet mutluyum bu aralar.

every you every me.

2012-01-06T09:40:00.002+02:00

anca üniversiteye başladıktan sonra gerçek dünyaya adım atıp hayat deneyimi edinmeye başlayabilen insanlardan bir türlü hoşlanamadım şu hayatta. hep de beni buldular. üniversitedeyken iel mezunu, fakat oktoberfest'in ne demek olduğunu bilmeyen arkadaşım dahi olmuştu. azıcık etrafına bakınmaya, dünyayı keşfetmeye ve uzantısında kendini tanımlamaya başlamak için 18 yaşına gelmeyi beklemenin biraz fazla olduğunu düşünüyorum sanırım. belki de daha doğrusu yaşadığınız/büyüdüğümüz ülkenin ordan oraya koşuşturma mecburiyetleri 18'den sonra buna yeterli zamanı bırakmıyor. yıllar geçtikten sonra suit'lerini giyip, üzerlerine bir takım yeni mecburi sıfatlar yapıştırıp yetişkinler dünyasına adım attıklarında kendini tanımaya fazlaca zaman ayıramamış olmanın verdiği bir eksiklik, daha doğrusu bir çiğlik oluyor bunların üzerinde.
nedense bu insanlardan hep biraz korktum. siz keyifle içkinizi yudumlayıp içinizden gelecek planları yaparken karşınıza geçip eski günlerden bahsettiklerinde, "good old days"i hatırlayıp mutlu olmak gibi bir nostalji hissinden ziyade, bir çeşit oraya geri dönme dürtüsü, ayak bileğinizden kavrayıp sizi de beraberinde geri çekme ya da en azından yavaşlatma isteğinin kokusunu alıyorum hep. dahası geleceğe dair düşündüğümde, elli yaşına geldiğinde karşınıza oturup dün gece bardan kaldırdığı çıtırdan bahseden, uygunsuz durumlarda sarhoş olup etrafına rahatsızlık veren kel ve göbekli amcalar, ya da size işlerden istifa edip birlikte avrupa'da backpacking yapmanız konusunda tekliflerle gelen tuhaf kadınlar olarak canlanıyor bu insanlar hep gözümde. tüyler ürpertici bir his bu.
(paylaşmak istedim.)
bu sabaha baş dönmesiyle beraber de olsa güzel müziklerle açtım gözümü. pos yeni gitaristinin adını (spelling hatası ile de olsa) açıklamış. yine bebek gibi bir adam. artık kimler konserlerde sahneye uzanıp kaslarını öpmek ister bilemem. izlandalı olması da ayrı güzel tabii. burdan buyurup dinleyebilirsiniz. hadi bakalım.

why?

2012-01-02T08:48:00.002+02:00

"i don't know. i don't think i have ever known. i think sometimes you get it right at the first time and then it defines your life. it becomes who you are."

umut'a.

2011-12-30T11:12:00.003+02:00

ocakbaşımı özledim doğrusu. thales room'un, göthe'nin falan önünden geçip kapısının önünden balkan lokantası'na doğru yürürken bir dolu insanın aklına ben geliyorsam "benim" mekanım dememem için herhangi bir neden yoktur, zannediyorum. önümüzdeki günlerde istanbul gecelerinden birini umut'a ayırmalı. belki şu an feysbuk profil fotoğrafımı oluşturan üçlü halinde gidilmeli hatta. bu da kendilerine buradan gönderdiğim bir talep olsun, hadi bakalım.

astronomi saatinin takvim saati ile bire bir örtüşmemesi falan gibi gerekçelerle gelen insanlara şu sözüm. yeni yıl, her ne kadar çoğu zaman başarısız ve can sıkıcı organizasyonlarla kutlanıyor ve anlamsız hale getiriliyor olsa da; sadece umutla ilgili olduğu için bile özeldir. firuzağa'mın ana caddesi ve küçük sokaklarında koşturmaya başlayan insanları, yavaş yavaş duyulmaya başlayan sapsarı nergis kokusu ve küçük kırmızı toplu çiçekleri ile. kimi felaketleri, ardı arkası gelmeyen bekleyişleri ile de hatırlanıyor olsa bile, arkada kalan senenin benim için ne denli özel olduğunu bilmeyen yoktur. yıllarca bekledikten sonra her şeyin az çok yoluna girebiliyor olduğuna, kötülerimizden kurtulabilme, huzura doğru değişebilme potansiyeline sahip olduğumuza inandırdı beni 2011, bu yüzden onu sevdim. dahası az önce bero'ya anlatmaya çalıştıklarımın bile ötesinde, elbette kıyamet kopmazsa koşuluyla, bir sürü hayalim de var gelecek olan için.

"tanrı size istediğiniz insanları değil, ihtiyacınız olan insanları verir.
öyle ki bu insanlar size yardım edecek, sizi incitecek (acı verecek),
sizi terkedecek, sizi sevecek ve olmanız gereken kişi olabilmenizi sağlayacaktır." (lao tzu)

başak, senden araklayıverdim. dün -tabii tanrı inancının oldukça ötesinde- evrenin sarkastik müzik zevkinden bahsediyorduk. çalmaya başladığında küfürü bastığımız yüzlerce şarkı oldu belki bugüne kadar, clint mansell'inden tut, ólafur arnalds'ına, death'e, marillion'a falan kadar. yeri gelip de o şarkının o anda çalması gerektiğini anladığımız anlar asıl beni benden alan işte, evrenin sarkastik şakalarından ziyade.

geride kalan günlere adanacak şarkının ne olduğu gayet ortada benim için. aynı geçen yıl olduğu gibi bu yıl biterken de evde, koltuğa ayaklarımı uzatmış müzik dinliyor olmak istiyorum. yaşlandığımı falan iddia edenler olabilir, ama huzur portakalda, deneyin, siz de göreceksiniz.

when i get sad, i stop being sad and start being awesome.

2011-12-14T11:29:00.000+02:00

ilk kez aylar yıllar evvel test edip mükemmel çalıştığını kanıtladığım bir formüldü yukarıdaki. en azından beni kapsamakta olan dünyaya verdiğim izlenim ve bunun yarattığı sonuçlar bakımından. yoksa bugün kendimi kandırabilmem o derece kolay olsaydı uyumadan önce günün son namazını kılıp öyle girerdim yatağa, en basitinden.

bir süre evvel bir konuşmanın ortasında duyduğum (galiba yeryüzünün en tatlı görümcesi olan kişi tarafından sarfedilen) bir söz vardı. dertlerini en yakınlarınla paylaşmak bile verimli olmuyor çoğu zaman. çünkü söz konusu kişiler ikiye ayrılıyor: 1. senin sahip olduğun sorun üzerinden kendini yücelten kişiler (schadenfreude insanları) 2. conflict-sevenvebununlabeslenengiller, söz konusu durumla kendine eğlence çıkaranlar yani. bu durumda geriye yalnızca aile ya da "aile" addedilen insanlar kalıyor. hayatında böyle bir yapılanmayı oluşturabilmiş kişilere ne mutlu. ve bunun ne derece karamsar bir bakış açısı olduğunu tartışmaya bile gerek yok tabii, ama dürüst olmak gerekirse insan zaman zaman hatırlamadan edemiyor.

bazen de "bu mudur?" diye sormadan edemiyor insan, aynı şekilde. bu noktada da yıllar öncesine gidip şimdi çok uzak bir ülkede olan bir arkadaşımın, bambaşka çok uzak bir ülkede kurduğu "bazen hayatımın yarım kalmış bir başarı öyküsü olduğunu düşünüyorum" cümlesi geliyor aklıma zaman zaman. o gece elimdeki kriek'i dökmemeye çalışarak kahkaha atıp "saçmalama lan!" demiş olsam da, şimdilerde o zaman ne hissettiğini yavaş yavaş anlamaya başlıyorum. "dünya üzerinde kimse kimseyi (anlaması gereken zamanda) anlayamamıştır bu güne kadar" belki de.

sık sık belirli bir kentin çimenlerine uzanıp hiçbir şey düşünmeden gökyüzüne bakmak isteyişim bundandır.

canım çalışmak istemiyor. dahası hiçbir şey yazmadığım bir buçuk ay boyunca hala blogu her gün ziyaret eden bir sürü kişi olduğunu gördüm bu sabah. insanlar başka bir açıdan da ikiye ayrılıyor bana kalırsa. 1. devam edebilmek için birilerinin ona inanmasına ihtiyaç duyanlar 2. sürekli bir "devam edebilmek için kimsenin inancına ihtiyacı olmadığını" gösterme çabası içinde olacak kadar bu inanca ihtiyaç duyanlar. know thyself.

merhaba tekrar.

so say we all.

2011-11-02T10:06:00.001+02:00

öncelikle bir itiraf; herhangi bir arayüz olmadan, bire bir meltem gürle'li üniversite yıllarım bu derece uzaktan baktığımda gerçekte olduklarından çok daha güzel görünüyorlar.

kara pelerin'i okuyalım önce bir hep birlikte.

son günlerde yazıp da yayınlamadığım çok şey var. "insanın kendisiyle başa çıkamaması kadar kötü bir şey yok" dedim dün birilerine. kendimle başa çıkabilmek için bugüne kadar bulabildiğim tek formül yazı yazmak oldu. oysa bunları paylaşmanın etkisi tam aksi yönde çok zaman. karanfili elden ele dolaştırmak gibi olsaydı keşke bu, fakat değil.

dün akşam the man from earth'ü izlerken "birileri dört yıl önce mükemmel bir şey yapmış ve ben bunun daha yeni farkına varıyorum" diye hayıflanmaktan ziyade, o kadar geniş bir bakış açısına büyük bir hayranlık ve özlem duyduğumu farkettim.

yerli yersiz coşkuları, bireysel nefretleri, parmak kadar ama balon şişkinliğinde egosu ile iki metre öteden ne denli "küçük" göründüğünün farkında dahi olmayan insanoğluna şu noktada tek dileğim onu çevreleyen dünyaya dair daha geniş bir bakış açısı olacak.

ve ben sanırım bir süre bir parça daha uzakta, en sevdiğim şarkıların kulağında, en sevdiğim nefesin, huzurumun yanında olacağım.

selametle.

Г

2011-10-19T12:24:00.000+03:00

uzunca bir zamandır kusma noktasına gelmemişim demek ki.
burada kaldırımlar çoktan donma noktasına geldi. buzla kaplanmış ve bundan mart'a kadar kurtulma ihtimali oldukça düşük olan bazı kaldırımlar üzerinde olduğumu hayal ediyorum gün içinde hatrı sayılır bir süre boyunca. çünkü başka türlü katlanamıyor insan zaman zaman.
aslında benim şikayet edecek kimsem de olmuyor çoğu zaman. olsa bile şikayet etmekten pek fazla hoşlanmıyorum. en azından göreceli olarak.
ağladığımda benden nefret etmeyecek birileriyle karşılıklı sohbet etmeye ihtiyacım olabilir. karla kaplı olduğunda, hatta çamurla kaplı olduğunda dahi güzel olan kaldırımlarda kurulu kafelerde. lütfen bir el ensemden tutup kaldırıp beni oraya bıraksın. birisini çok özledim. kendi zayıflığımdan dahi çok özledim belki. kemikleşmiş her şeyden nefret ettiğimden daha çok özledim belki de.

don't stop believin'.

2011-09-24T11:09:00.000+03:00

kayleigh dinlemem bence yasaklanmalı. seksenlerin kontinental avrupasında yirmili yaşlarımda olmak istiyorum sonra şiddetle. bence aynı şiddetle uzun süre istemeye devam ettiğimiz şeyleri elde etmeyi başarıyoruz çoğu zaman. ama işte uzun süre boyunca aynı şiddetle istemeye devam etmek söylendiği kadar kolay gerçekleşmiyor öyle. saniyelik bir kırılma anında "comfortably numb" haline geçiş yapmak çok daha olası.

bu yüzden benimle müze gezmekten korkanlar varmış.

2011-09-23T18:00:00.002+03:00

you can't take a picture of this.

2011-09-21T09:31:00.000+03:00

breathe me.

2011-09-21T09:16:00.000+03:00

dün gece kitap okurken başladığım kitabı sevmesem bile bitirmeden bırakamadığım, dinlemeye başladığım albümlerin son şarkısının sonuna kadar gelmeden içimin rahat etmediği günler geldi aklıma. bunun büyümekle mi alakası var ya da başka bir şeyle mi bilmiyorum ama, umarım çocukluğa veda ediş ya da her neyse o başka şey, hepiniz için küçük sevimli saplantılardan vazgeçmek anlamına gelmemiş ya da gelmeyecektir günün birinde. inat edip bir gün birileri beni "emotionally stable" olarak tanımlasın diye çok mu sıkıcı bir karaktere büründüm diye düşünmekten dehşete düşüyorum zaman zaman. aynı eski iş arkadaşlarım tarafından "şirketin rasyonel insanı" olarak bilindiğimi duyduğum an gibi. ben? BEN?!? asıl dişe dokunur konular bunlar değil hayatta tabii, ben ise sabahtan akşama kafa patlatıyorum bazılarınızla tartışıyor, çoğunuza ise belli etmiyor olsam da. faydasız ızdırap bu olsa gerek. sonuç itibariyle akışa göre eğilip bükülmekten ibaret olan biten. go with the flow.

seni seviyorum şişman çocuk.

2011-09-15T12:06:00.002+03:00

marşmelov çocukta kendimi bulduğumu daha önce söylemiş miydim? böyle hem fazlasıyla bir tahammülsüzlük, hem de ısrarla sabretme çabası. oyalanmak için yapılan maymunsal hareketler. en sonunda da yüzde oluşan o sevinç ifadesi.
♥

geçenyılbuzamanlar.

2011-09-13T14:51:00.002+03:00

iş çıkışı taksim'e koşmuştum, genç-ay ile buluşmaya. bir arkadaşının açılışı varmış, belki oraya gideriz demişti, ama ben pek gönülsüzdüm. kendisi de öyle imiş. sonuç olarak yanımıza gügü'yü de katıp firuz'a doğru yol almıştık meydan'dan. 2010 senesinin post-bok ambiyant akşamlarından biriydi. ertesi sabah ofiste masama oturup bilgisayarı açtığımda bir gece önce gitmediğimiz o açılışta birçok kişinin yaralandığını, pek yabancı sayılmayan bir tanesinin de başının yarıldığını öğrenecektim. firuz güzel seçimdi.

o zamanki hissiyat ne olursa olsun şimdi baktığımda pek bir sevimli geliyor. üç gün önce vaktim olaydı da bir fesleğenli tost yiyip bir çay içeydim diye geçiriyorum içimden.

istanbul hatırası

2011-09-13T14:50:00.000+03:00

evet, genç kız blogumu çok seviyorum. zira her şeyin hafiften tuhaflaşıp ergen kafalardan yaka paça uzaklaştırıldığımız şu günlerde hala arada genç kız olduğumu hatırlatıyor bana oradan bağıra bağıra.

bi gittik geldik. aramızdaki prenses dünya evine ilk adımını attı mor elbisesiyle. gönül isterdi ki şuralara resimler döşeyeyim ama kim bakıyor ediyor hiçbir fikri olmayınca insan rahat edemiyor sosyal medyada. nazarı kuvvetli olanlar var, hadi kendimi geçtim, müstakbel çift için korkuyorum.

bu arada dün dehşet içinde keşfettiğim bir gerçek oldu. beddua etmem üzülme, ama kafama sıkıp gidemiyorum. kızdığım, içimden küfrettiğim insanların başına dakkasında kötü şeyler geliyor çoğu zaman. gerçekten öyle olsun istemiyorum, hiçbir üst kuvvetten kimse hakkında kötü bir şey dilediğim de olmuyor, ama birisi beni kızdırmayagörsün, ya uçağını kaçırıp havaalanında mahsur kalır, ya elini duvara vurup alçıya aldırır, geçmişte bunun örneklerini çok yaşadık, o yüzden huyuma suyuma gidin azıcık, benim de müdahale edemediğim şeyler var.

gönüllerin spartaküs'ünü kaybettik bu arada. üzüldüm be. biliyorduk ama bu kadar erken beklemiyordum sanki ben. spartaküs bi daha blood and sand gibi olmadı, olmayacak da zaten. you'll be missed andy whitfield.

yunan adalarında bir hafta da geçirsen, istanbul'un keşmekeşinde iki dandik gün gezip tozsan da, tatile doyulmuyor arkadaş. gönül istiyor ki bütün gün boş boş evde otur, dijitürkte battlestar galactica'nın eski bölümlerini izle, internetten kitap indir oku, canın isteyince evi temizle, canın isteyince devir kıçını yat. bazı insanlar böyle. kaç yaşına getirirsen getir sevmiyor kendileri çalışmayı. çalışmayı sevmiyorlar yani belirli bir iş dalını, belirli bir şirketi ya da belirli bir çalışma düzenini değil.

iş demişken buralarda "breakthrough" denilen bir şey gerçekleşti geçenlerde. önemli bir sürecin bittiği anlamına geliyordu. bir de "what am i doing here?" fotosu denilen bir şey vardı, sosyal medyada bir hayli beğeni kazandı kendisi. ortamı renklendirmek adına bunu sizinle de paylaşabilirim bence.

o şeylere "head shoe" denmiyor tabii ki, baret onun adı. babetler ile mantıksal açıdan değilse bile fonetik olarak bir uyum sağlamış haldeler en azından.

nişan töreni haricinde istanbul hatırasına dair bir şey yazmayı düşünmüyorum pek, hayır. özetle bir kısmı "herkesi ziyaret etmeyi beceremeyiz, eh artık olduğu kadar" koşturmasıyla, bir kısmı alışveriş yaparak, bir kısmı tezgah reunion'ı ile, bir kısmı makineciler buluşması ile, dikkate değer bir kısmı ise güzel erkek ismi arayarak geçti. bu arada bebek sahibi olma fikrini oldukça rahatsız edici bulsa da isim bulma çabasını sevenler için yeğen bekleme süreci bire bir. ben pek sevdim. geleceğin sağlam karakterli, kariyer sahibi gençleri için soyadı ile uyumlu isim bulma hizmeti bir sektör haline gelse en önde ben atılırım.

bazen gossip girl gibi blogum olsun çok istiyorum. zira şurada anlatacağım çok şey var ama ağzımı açamıyorum yaaaaağ. isim vermeden anlatsam da birileri kesin okuyup üzerine alınır, bunların aralarından birileri de üzerine alınmakta haklı olur hatta. şu kadarını söyleyeyim, geçen hafta ben bir mail yazdım ki, kendisi bu haftasonu tezgah sonrası çorbacı faslında konuşulan tek konuydu. bazen bazı şeylerin açık açık anlatılması gerekiyor bence. neyse artık.

yerimonuben.

2011-09-13T10:31:00.001+03:00

blogumu çok seviyorum.

cemil

2011-09-02T15:23:00.002+03:00

bayıldım.

disconnect and self destruct one bullet at a time.

2011-09-01T08:58:00.001+03:00

what's your rush now, everyone will have his day to die / medicated, drama queen, picture perfect, numb belligerence / narcissistic, drama queen, craving fame and all its decadence

lying through your teeth again / suicidal imbecile / think about it, put it on the fautline / what'll it take to get it through to you precious / go with this, why do you wanna throw it away like this / such a mess / why would i wanna watch you

dünya üzerinde ayar vermek adına yapılmış ve dünya popülasyonunun belirli bir kısmına karşı olan hissiyatımı daha iyi anlatan başka çok az şarkı vardır zannediyorum. maynard bebeğim.

who knows.

2011-08-30T11:25:00.006+03:00

bir yeri gezerken manzaranın, tarihin, ambiyansın tadını sonuna kadar alabilmeye baktığım için fotoğraf makinesiyle uğraşmak çoğu zaman aklıma gelmiyor. sonradan o yeri özlediğim zaman açıp baktığımda doğru dürüst tek bir fotoğraf bile bulamayınca üzülüyorum. ama böyle daha iyi yine de. güzel bir şarkı çalarken birbirleriyle sidik yarıştırmak için o genre hakkında bildiklerini, okudukları makaleleri anlatıp şarkının içine eden insan topluluklarını da hiç mi hiç sevmiyorum mesela. tamam sabah akşam okuyun, hepimizden daha zeki olun, bravo, ama esas nesneyi dinleyip mutlu da olabilelim bir yandan lütfen (bi susun amk).

sabretme sınırım ortalamanın oldukça üzerindedir aslında, fakat düzenli aralıklarla uyaran rahatsız edici seslere ve benzeri şeylere karşı biraz düşük zannedersem, en azından bugünlerde. izole olmak istediğim saatlerin güne oranı giderek artıyor bugünlerde. in-ear headphone denilen şeyin icat edildiği güne şükrediyorum.

hadi açık açık söyleyeyim. özlemediğimden değil, neredeyse herkesi fazlasıyla özledim, fakat önümüzdeki günlerde vuku bulacak tatil haftamda türkiye'ye gidesim yok hiç. birbirini dik kesen yüzlerce caddenin ortasında ayaklarımı hissetmeyene kadar yürüyeceğim, hava kararır kararmaz yorgunluktan uykuya dalacağım bir yerlerde olmak istiyorum. şehre doyamadan eve dönüş gününün gelmesini, dönüş uçağına binerken bir daha ne zaman gelirim hesaplarını yapmayı.

ne demişler. go west.

tabii bazı şeyler pratikte bu mantıkla açıklanamıyor. ve küçük seval bu gerçeği kulağında güzel günler göreceğiz çocuklar ezgisiyle edip akbayram çınlarken sabiha gökçen'e ayak bastığı andan çok önceleri anlamış olacaktı. sonra ver elini angaryasal zorunluluklar, same old kavgalar, ergen oyunları, ve benzeri.

bu aralar mizantropi seviyemin yüksek olduğu doğrudur. ama kim bilir belki de sadece size öyle geliyor, belki saç tellerim deniz suyuna yayılmış, bi gram bulut ihtiva etmeyen gökyüzüne doğru gözlerimi kıstırmakta gibiyim. belki çoktaaan unuttum gitti, belki de ilk anki kadar apaçık, havayla her temasında ince ince yanıyor. belki öyle, belki böyle.

ayrıca çok sevgili wim wenders'ın da onaylayacağı üzere alleinsein ile einsamkeit aynıymış gibi görünmelerine rağmen bilenler bilir, aralarında dünyalar kadar fark vardır.

to point out.

2011-08-25T10:11:00.004+03:00

dün say anything... izlerken içimden filmin içine girip yağmurun altında aşk acısı çeken john cusack'ı teselli etmek geldiğinden sözetmiştim ya, yanlış anlaşılmasın, son günlerde romantik komedi ihtimalini görür görmez arkasını dönüp depar atmaya başlayan genç bayanlara sarılıp onları teselli etme isteğim çok daha ağır basıyor.

sowohlalsauch*

2011-08-24T11:33:00.001+03:00

burada bir gün delirir ve hastanelik olursam bilin ki bunun nedeni kalitesiz bulgar müziğidir. bütün şarkılarının birbirine benzediği iddia edildiğinde "ben ne yapabilirim, hepi topu yedi tane nota var zaten" diyerek kendini savunan, türkiye'nin en avam müzisyenlerinden biri olduğu iddia edilen serdar ortaç'a kurban olsun herkes. avamlığın tanımı o değilmiş aslında. ben burada yeniden yaptım.

şu hayatta kötü anlamda tüylerimi en çok ürperten şeylerden biri müzik zevki olmayan insanlar. hatta korktuğum, yanına dahi yaklaşmak istemediğim çoğu zaman. lütfen dikkat edin, müzik zevki kötü olan insanlardan bahsetmiyorum, 'kötü müzik zevki' diye bir şeyin mevcudiyetine inanıyor bile değilim, herkesten bütün gün fantômas, mondo cane, mr. bungle dinlemesini beklemiyorum elbette, lakin akşamın altısında radyoda jlo'nun aynı şarkısı sabah 7 buçuktan itibaren sayıldığında 27. defa (ya da son bir haftayı hesaplayacak olursak 125-150 arası bir sayı olsa gerek) başladığında bir tane insan evladının kafasını kaldırıp radyoyu değiştirmeyi düşünmüyor olması bu toprakların hazin bir gerçeği ne yazık ki.

milliyetler hakkında 'almanlar şöyle, fransızlar böyle' şeklindeki beyanlarım insanlar tarafından zaman zaman 'faşist' bulunuyor. her şeyden önce -political ideologies 101- 'faşist' bir tür patolojik tanı, ya da gönül rahatlığıyla edilebilecek bir küfür değildir, bunu unutmamak lazım. ikincisi, düşünce yeteneğimin sınırlamaları yüzünden de olsa faşizme en uzak insanlardan biriyim neredeyse yahu, yapmayın etmeyin. lakin hiçbir dünya görüşü bir milletin kültürünün yoğunlukla sınırları içinde yaşadığı devletin anayasasından tut, okullarının kalitesine, hatta üzerinde yaşadığı toprakların iklimine kadar uzanan koşullardan etkilenip şekillendiği gerçeğini değiştiremez bana sorarsanız. karakter analizi yaparken paylaşılan tarihi isteyen istediği kadar gözardı edebilir, ben edemiyorum.

bugüne kadar gezebildiğim ülke sayısı çok fazla değil, iki elin parmaklarını geçmeyecek kadar. onlardan birinde iki sene boyunca tanıma fırsatı bulduğum değişik milliyet sayısı da olsa olsa ondan birkaç tane daha fazladır, ki bunların post-doğu ve batı bloku nesilleri olarak çeşitlenmiş olduğunu söylemek isterim. ancak bugüne kadar değişime bu kadar kapalı, 'out of the box' düşünme yeteneği sıfırın bu derece altında ve hepsi arasında en önemlisi ve en üzücüsü olarak bu kadar umutsuz bir millet tanımadım daha önce ne yazık ki. artık bir takım database'lere erişimim yok, yapılmış mıdır hiç bilmiyorum, ama fıstık gibi araştırma konusu olur bundan bence, yapsın biri de okuyalım, şurada sesimi duyan 62 kişiden rica ediyorum.

ben de öğrenciyken çalışmayı, çalışırken öğrenci olmayı özleyeceğim böyle hayatım boyunca galiba. çekilmezim.

lovage'a tapıyorum bugünlerde. bir de pink cigarette'e. şimdiye kadar parabol'ün en güzel yatakodası müziği olduğunu iddia ettim hep. lovage fikrimi değiştiren ilk şey oldu, lakin öyle ortalık yerde dinlememek lazım. onu söyleyeyim de.

bir de dün say anything...'i izledim ve lame breakup/rebooty sahnelerinden artık ne kadar bıkkınlık geldiğini kendime şaşırarak itiraf ettim. "do you need someone, or do you need me?" falan. meeeeh. augustus hill'in ağzından "boy meets girl, boy loses girl, boy gets girl" hikayesini dinledikten sonra eskisi gibi olmuyor tabii, olamıyor. yanlış anlaşılmasın, say anything... izlediğim en harika komedi/drama filmlerinden biri bu arada. her şeyden önce john cusack yağmur altında aşk acısı çekerken insanın ekranın öbür tarafına geçip "oooo yok, yok, kıyamam" diye sarılası geliyor her zamanki gibi, hatta belirli bir arkadaşıma izletmek kesinlikle gelecek planlarım arasında falan, the fountain kadar etkili olmasa da, sadece gülüp geyik yapmak için. insanlığın geri kalanına da buradan tavsiye edebilirim gönül rahatlığıyla.

merak edenler varsa onun dışında da gayet iyiyim allaha şükür. bu şehir için biraz fazla 'passionate' bir karakterim var galiba, söylenebilecek bir tek o.

*'her yola gelirim'den daha ziyade, 'hem öyle hem böyle' manasında. ama ikisi de kabul edilebilir.
**adı geçen kafede ortak anılarım olan insanların neredeyse hepsi hayatımdan çıkıp gitti. çok sevsem de bir daha en fazla yanından geçerken iç geçirir giderim, masalarına oturup battaniyeme sarılmam muhtemelen.

retrovertigo

2011-08-19T08:14:00.004+03:00

last.fm sabahın bu saatinde karşıma mr. bungle çıkartınca aşık oluverdim şarkıya. immowelt newsletter'ı ile birlikte gelen en son prenzl'berg kiralık ev ilanlarına bakıyordum o an bir de üstelik. ♥mike patton'ın sesini ne zaman duysam istisnasız bir ucundan diğer ucuna kadar 2009 yazı hatıralar geçidi yapıyorum kafamın içinde zaten. 1 mayıs'tan tutup 18 ağustos'a. canımın içinin aynı dönemde tura çıkıp avrupa'yı bir ucundan diğer ucuna kadar gezmiş olması ne hoş bir tesadüf, sizce de öyle değil mi? a tribute to false memories / with conviction / cheap imitation / is it fashion or disease? / post-ironic / remains a mouth to feed

mc

2011-08-17T09:35:00.002+03:00

"bazılarından hemen söz etmek gerekiyor, çünkü her an gözden yitip bir daha geri dönmeyebilirler."

- samuel beckett

hipsteripsum. latinli matinli.

2011-08-15T16:35:00.003+03:00

vegan quinoa sapiente, portland bahn mi adipisicing mlkshk whatever aliqua. mixtape sustainable next level shit gluten-free consequat. seitan master cleanse artisan, ex non yr accusamus mcsweeney's messenger bag. sed cardigan cosby sweater qui fanny pack bahn mi marfa, farm-to-table irure sapiente chambray deserunt. eu wayfarers whatever farm-to-table ex, cosby sweater esse laborum gentrify beard retro jean shorts helvetica irony single-origin coffee. synth fap next level shit, in marfa helvetica mustache sunt craft beer. nostrud whatever beard irony qui.

(jason cosper liked this site better before it sold out.)

linkedinfreakedout

2011-08-12T10:25:00.018+03:00

ingiliz politikacılar polisin olaylara daha etkin biçimde müdahale edebilmesi için ayaklanmalar sırasında twitter erişiminin engellenmesini gündeme getirmişler.

son zamanlarda işler öyle bir hale geldi ki ne yapmakta ya da ne düşünmekte olduğumu kişisel bilgisayarım, cep telefonum, pod'um ya da pad'im aracılığıyla twit'leyebiliyor, aynı anda bunun otomatik olarak feysbuk status'ümü update etmesini sağlayabiliyorum. tabii bu aynı zamanda 4sq'da yaptığım mobil check-in'ler için de geçerli. nerede olduğumu, ne yiyip ne içtiğimi, salatamın domatesinin az, yeşilliğinin çok, tuzunun kararında olduğunu fotoğraflı falan paylaşabiliyorum. bu arada last.fm dinlediğim müzikleri eşzamanlı olarak profilime skropluyor ve müzik zevkime en yakın komşularımı, şimdiye kadar hiç dinlemediğim ama yüksek ihtimalle beğeneceğim grupları karşıma getiriyor. karşı tarafta tabii ki google sessiz kalmıyor ve bu özelliklerin birçoğunu bünyesinde entegre ederek g+'ı piyasaya sürdüğünü açıklıyor. çıldırıp feysbuk profilini komple google'a taşıyanlar oluyor. ya da benim gibi "g+ tutmaz abi yaa, ama sosyal medya var dediler, geldik" şeklinde karşı koyamayıp üye olanlar. google'ın bu hamlesine karşılık vermemeyi kendine yediremeyen zuckerberg hemen bir basın toplantısı organize ederek skype ile işbirliği halinde feysbuk üzerinden görüntülü konuşmayı icat ettiğini açıklıyor. diğer yandan hep birlikte monitöre daha ciddi bakışlar yönelterek eğitim ve kariyer geçmişimizi linkedin profillerimize giriyoruz ki olur ya bir gün şikago'nun, kopenhag'ın ya da istanbul'un herhangi bir yerinde plazanın birindeki yönetici tam da bizim gibi birini arayacak olursa geleceğin headhunter'ları bizi gözden kaçırmasın. bu arada hard copy gazetelerin tarihe karıştığından sözedenler oluyor arada sırada, sizi bilmem ama benim artık gazetelerin web sayfalarına bile eskisi kadar girdiğim söylenemez. kendilerine twitter'da üye oluyor, dişe dokunur haberleri linklere tıklayarak okuyabiliyorum. böylece "ünlü mankenin yürek hoplatan pozları" tadındaki distrakşın'lardan da kendimi arındırmış oluyorum. bu arada fazlasıyla "yüzeysel" bulduğum için (evet, diğerleri değil, bir tek onlar öyle) bulaşmadığım, dolayısıyla hakkında atıp tutacak kadar bilgi sahibi olmadığım, tamblır falan gibi değişik oluşumlar da söz konusu, oluşturduğun ağ boyunca herhangi bir katkı yapmadan koteyşın, fotoğraf ve video paylaşmaca. bütün bunlar her gün deli gibi değişirken "hızlı" ve "kompakt" şeylere atfedilen değer diğer her şeyin ötesinde olduğu için, hantal ve ağır olan blogspot ise her gün daha eski moda haline geliyor sanırım.

ben yaş itibariyle bu çılgınlığın içine doğmadım. yani kardeşim gibi ödevlerini wikipedia'dan yapan, google images'tan da iki görsel download edip üstüne yapıştıran bir çocuk olmadım hiç. 80ler sonu 90lar başı muhabbetinin en büyük klişelerinden biri olan "biz ödevlerimizi ansiklopediden yapardık" geyiğini hiç yapmayacağım ama evet, gerçekten yaşandı bunlar. arkadaşlarımızla kararlaştırdığımız belirli bir saatte, belirli bir noktada buluşur, evde buluştuğumuz zamanlarda random telefon numarası çevirip "işletme" oyunu oynar, sevdiğimiz grupların albümlerini dinleyebilmek için istanbul'da bunlara sahip olan birkaç tane dükkandan birinde kaset kopyalatır, aşık olduğumuz çocuklar hakkında ufacık bir bilgi edinmek için bilmemkaç tane dereden sular getirirdik. bunlar da gerçek. evet, 15 senede gündelik hayat ilginç bir hızda değişti. benim neslim içinse ne o zaman çok erkendi, ne şimdi çok geç. so, ikisinin de yeterince içine girip yaşayabildik. so, aradaki farkı olabildiğince net görüp tanımlayabiliyoruz. ama o fark beni korkutuyor mu, hoşuma mı gidiyor ya da umrumda mı değil, henüz karar vermiş değilim.

google sağlam geliyor, g+ ortamlarına iyice dalmadan önce ergen genç kız google account'umdan kurtulayım bari diye yeni soyadımla yeni hesap açmış olmam, yeni soyadımın daha az tuhaf gelmesi konusunda tc kimliğimi değiştirmemden daha çok işe yaradı açık konuşmak gerekirse. benim aksime yeni neslin içine doğduğu bilgi paylaşımı çağında "identity construction" sürecinin önemli bölümü bu derece sanal bir varlık tarafından işgal ediliyorsa günümüzün sübyanları yetişkin hale geldiklerinde neler olacak, bilmek istiyorum mesela. bir yandan mahremiyet bölgelerimi korumaya çalışıyor, muhtemelen "fake" bir profil olan ceren akat isimli genç kızın ben ve bir takım arkadaşlarımla ısrarla arkadaş olmak istemesi üzerine feysbuk gizlilik ayarlarımı daha üst seviyelere taşıyorum. ama bir yandan da günümüzde ceren'in erişim sağlamak istediği şeyleri nereden, kimden saklayabileceksin ki, dahası gerçekten saklamak istiyor musun, yoksa aslında tam anlamıyla göstermek mi istiyorsun, onun da cevabı pek belli değil. ve aslında bu da en çok arada kalmış olmaktan kaynaklanan bir şey. örneğin kardeşimin nesli "göstermek" istediğinden gayet emin. biz ise kendimize pek yediremiyoruz.

ingiltere'de twitter'ın akibeti nasıl olacak, göreceğiz. ama bütün bunlar olup biterken toplumu kontrol altında tutabilmenin en iyi yolunun özgürce fikir beyan etmeye yönelik ortamların mevcudiyetine ilişkin ilüzyonlar yaratmak olduğunu söyleyen chomsky'i hatırlamadan edemiyor insan.

bu arada g+, en azından bu haliyle gerçekten tutmayacak bence.

blogla ilgisiz istekler - 2

2011-08-11T15:45:00.002+03:00

gerçek hayatta yaşamak istediğim bir takım film sahneleri var.

birincisi, bir insan evladının eline bir tomar banknot tutuşturup "al bu parayı, kendine güzel bir şeyler al" demek.
ikincisi ise birinin boğazına sarılıp "söyle kimin için çalışıyorsun, ha, kimin için?" diye cırlamak.

paylaşmak istedim.

the düğün

2011-08-06T10:10:00.008+03:00

kendi düğününü nasıl anlatır insan, pek iyi bilemiyorum. kendisini organize etmek için aylardır harcadığım-ız kollektif maddi manevi çabanın alınacak sonuçların en güzeline bile değmeyeceğini düşündüğümü burda birçok kez ima etmişimdir sanıyorum.

ama pek de öyle değilmiş.

söylemek istediğim tek şey, evlenmeye karar verdiğinizde mümkünse düğün yapın. evet, bugüne kadar orda burda sarfettiğim bütün "sevdiceğini kolundan tutup götür roma'ya, paris'e, barcelona'ya, konsoloslukta bas nikahı, aileymiş, arkadaşmış, hiçbir şeyi karıştırma" ana fikirli öğütleri an itibariyle geri alıyorum. düğününüz olsun. bir fotoğrafçı tarafından neredeyse silah zoruyla parklara bahçelere sürüklenip sevgilinizle birlikte tüm şehir sakinlerinin önünde maymun edilirken "bize ne yaptılar kuzum böyle?" diye sormak ve gülme krizlerine girebilmek için mesela. ya da en çok değer verdiğiniz insanların bir arada ve en güzel halleriyle karşınızda durup size dolu dolu gözlerle baktığını görebilmek için. ya da hiç değilse en anlamlı bütün şarkılarınızı hayatınızın en mutlu günlerinden birine fon müziği yapabilmek için. bir de aslında en önemlisi galiba, seneler sonra bugünlere dair görüntüler hafızanızda yavaş yavaş belirsizleşmeye başladığında fotoğraflara bakıp, belki videosunu izleyip her şeyin ne kadar güzel olduğunu tekrar hatırlayabilmek için.

teşekkür edilmesi gereken mercilere çeşitli ortamlar aracılığıyla defalarca teşekkürlerimi sundum zaten. bir daha burdan yapmayacağım şimdi. zaten koskoca iki hafta geçti bile, artık "yeni gelin" de sayılmıyorum. bundan sonra dünyaevine girecek arkadaşlara "ekooooool" bir düğün yapabilmeleri için tavsiyeler vermek isterdim ama herkesin bir grup arkadaşıyla belirli şarkılarda yıllardır kullandığı koreografiler olduğunu zannetmiyorum, yanlışlıkla havuza düşen çiçeğin arkasından atlayacak arkadaş da kolay kolay herkesin sahip olabileceği bir şey değil, ayrıca düğün şarkıcısından daha güzel şarkı söyleyebilen, dahası sahneye atlayıp en sevdiğiniz şarkılardan birini sürpriz olarak size hediye edebilen arkadaş, çok zor. bir de her şeyden önce herkesin benimki kadar maymun kocaya sahip olması pek kolay değil tabii.

ha bir de düğünümde headbang yapıcam demiştim, yaptım, evet.

"değişen bir şey oluyor mu?" diye soruyor bir sürü kişi. cümleten cevap vereyim burdan; ilk iki haftada yok, hayır. birlikte yaşama evresiyle karşılaştırıldığında, soyadımdan başka her şey şimdilik aynı.

eh, fotoğraf koymuyorum tabii ki de. malum.

i promise (a.k.a. küçük şişman kızlar ağlamasın).

2011-08-03T18:03:00.003+03:00

i don't like this! i don't like this story.
why are we running away?
why did luigi kill himself?
why did not he come with us?
and live as half a man?
he couldn't do that.
he gave up.
it's not very satisfying, is it?
he didn't think so either.
please, the mystic.
why? why are they killing the mystic?
we need to go help him.
mystic!
hey!
mystic!
googly, googly, googly, googly, googly, googly.
i'm sorry! i'm sorry!
i'm sorry!
i'm sorry!
i'm sorry.
googly, googly, googly!
it's okay.
indian!
up!
help!
no, no, no, no, no.
no, no, no, no!
why are you killing everybody?
why are you making everybody die?
it's my story.
mine too.
bring them up here!
alive!
we are here.
alive.
roy!
don't look at her.
she is also with odious.
quiet.
just like your girlfriend.
shut up.
no!
your girlfriend came with odious to see you..
the bandit entered odious's garden..
but she stood in the car and she..
but odious was nowhere to be seen.
and odious..
as the bandit ran past odious' hiding place, odious cracked him in the nose!
no, but wait a little. wait, please!
so he sank to the bottom of the pool.
he didn't even try to swim.
you are making this up.
no, i'm not.
and he started to sink and he was dying.
let him live.
get up!
roy, get up and fight!
get up!
oh, what a shame! look, god damn it!
get up!
look at him! look at him!
get up!
i want you to see how pathetic he really is.
i can't get up!
get up!
i can't get up!
for god's sake, the water's only waist high.
get up, daddy!
i'm not your father.
how pathetic! look at him!
he's a drug addict!
your father is a coward.
a useless good-for-nothing!
dad, get up!
he can't win!
that's because our masked bandit's a coward!
yeah, he never took an oath.
a fake, he's a liar and a coward.
you're lying!
no. he had his fingers crossed.
he has to die.
i don't believe you.
he was dying.
don't kill him.
i'll bring you more pills if you want.
dad, get up!
don't kill him.
there's nothing left for him.
his daughter.
he wasn't her father, either.
she loves him.
she'll survive. she's young.
i don't want you to die.
don't kill him.
let him live.
let him live.
don't kill him.
promise? and don't cross your fingers.
i promise.
show me your hands.
see?
no more fighting.
he needs to go to his daughter. it's okay.
it's okay. it's all right. it's over now.

les confessions

2011-07-18T13:16:00.005+03:00

tamam bir jean-jacques rousseau değilim belki ama itiraf edeyim bir süredir kendimi çok şanslı ve çok aşık hissediyorum.

bu kadar.

times are changing.

2011-07-16T13:55:00.003+03:00

her gün iki - altıbuçuk arası nefes alamama nöbetleri geçiriyorum. ayın belirli günlerinde ise bunun ne anlama geldiğini dünya popülasyonunun sadece yarısının anlayabilmesi bence gerçekten çok acı. her şeye rağmen en azından istanbul'da değilim diyorum. derimin çizgifilm karakteri tadında buharlaşıp yere akma ihtimalini gözden geçirmeyeli bir seneye yaklaşmıştır, haftaya bir yıldönümü kutlaması yaparız.

radyoda purple rain çalıyor. tiergarten'da yaz yağmuruyla sevişmenin yıldönümlerini ise hiçbir zaman kutlayamayacaksın muhtemelen. n'aalakası var şimdi? var işte.

shower

2011-07-09T16:53:00.010+03:00

istanbul'da aylar boyunca "aşk-ı memnu tarzı avamlıklardan hiç hoşlanmıyorum" falan diye kızlara ayar verirken böyle ihtimaller aklıma gelmemişti hiç tabii. volkanlar eşliğinde önüme konulan pastayı tam adonis'inden bıçaklarken ya da karşımda aynı anda 10 tane saygın gördüğümde bugüne kadar anne ya da anne yarısı tüm insanlardan duyduğum büyük konuşmama temalı tüm öğütler tekrarlandı beynimin içinde. bir yandan en fazla bir aydır tanıdığım onca insanın bu denli uğraş verip vakit ayırıp böyle bir şey hazırlamasından duyduğum şaşkınlık, diğer yandan benim burda ne işim var temalı beş karış ağız açıklığı. hiçbir şeyi yapmam demeyecekmişsin. beylik laflar sarfetmekten nefret ediyorum ama kimse kusura bakmasın, popstar bulgaria birincisi hatun yüzünde saygın maskesiyle bana doğru şarkı söylerken anladım bunu. aynı anda birkaç kilometre ötede is this love ya da istanbul'da livin' on a prayer'ın canlı canlı sahneleniyor olması bu hisse tuz biber kattı tabii. her şeye rağmen dört saat boyunca "çalga" dinlerken de pek mutsuz değildim açıkçası. ama slav müziğine doydum, düğünde "loboboboboy" çalmasak da olur artık. sonuç olarak da bir ara mutlaka sirtaki öğrenmeye karar verdim. o nasıl estetik, nasıl seksi bir şey öyle.

resme gelince, o kırmızı şeylerden bütün masada vardı, evet. küpeler de yakıyor, biliyorum.

falan filan.

2011-07-07T17:37:00.009+03:00

içimde bir şeyler değişiyor. korkunç biraz, ama korkunç olduğu kadar güzel. lan! hamile miyim acaba falan diye bile düşünmüyorum mesela çünkü belki ilk defa göğsümü gere gere söyleyebilirim ki, huzursuzluğa doğru değil sakinliğe doğru kayıyor mizacım. bugüne kadar dış dünyaya "sakin aklı başında kız" profili çizmiş olabilirim sanıyorum, fakat alakam olmadığını yakından tanıyanlar biraz iyi bilir. dolayısıyla ilginç günler bunlar benim için. ilk andan itibaren berlin'e duyduğum sevgi sofya'ya duyduğumla karşılaştırılamayacak ölçüde büyük olduğu halde oradaki bocalama, özlem ve alışma sürecim çok daha sancılı geçmişti örneğin. ha özlemiyor muyum. açıkçası 4 kişiyi çok özlüyorum şimdilik. o da canımı acıtmıyor. gidip sarılacağım işte özledikçe, dram yaratmaya gerek yok. öteki taraftan (auf der anderen seite manasında) imkansıza yaklaşır vaziyette zordu tabii dram yaratmamak (bu noktada "koca bu kızım!" diyen gzm'in sesini duyuyoruz). ha 4 kişi derken tütsü'yü saymadım bu arada, onu da eklersek 5 oluyor. ama köpeklerimiz de pek güzel açıkçası. beklediğim gibi uzaklaştığım andan itibaren türkiye gündemini, sosyal medyayı, izlediğim blogları, vs. daha yoğun takip etmeye başlıyorum. ip'miz biraz fazla açık veriyor ama sittiret diye düşünerek bir yandan. bir de okuyacak kitabım yok fena halde. geçenlerde pygmy'i aldım bildiğimiz tek ingilizce kitap satan dükkandan, kasıtlı olarak gramer hatalı yazıldığını bilmeden. 10 sayfadan sonra darlanıp bıraktım bir köşeye. istanbul'a gittiğimde şu meşhur kırmızı elbise derdimden kurtulur kurtulmaz alınacak kitapların listesi şimdiden hazır. komün hayatındaki ilişkiler ise oldukça kıvamında. destek var, karışmaca darlamaca yok. slav gen havuzunun çöp torbası falan da olsa avrupa nihayetinde, personal space her zaman saygı duyulan bir şey. bir ayda beni çok mu sevdiler ve eğer öyleyse nedendir bilmiyorum ama haftabaşından beri bir hengame ile bachelorette party organizasyonu yapılıyor şahsım için. ucundan yetişip bunu da yaşamak varmış demek. yarın gece neler olacağı konusu tamamen karanlık benim için. hep birlikte göreceğiz.

tek derdim buradaki marketlerde chocolate chip yok, chocolate chip muffin yapamıyorum, o.

vault 13

2011-07-01T09:22:00.010+03:00

wristcutters: a love story'deki gibi aynı*, dedim geçenlerde, her şeyden burada da var ama bi'parça <-> daha kötüsü. vault hayatı buradaki yazılara fazlasıyla konu olur bundan böyle. ancak haftalardır insanlara resimlerini göndereceğimi söylediğim iki tatlı yaratıkla tanışmanızı istiyorum sonunda.

*gülümseyebiliyorum tabii o ayrı, her yerdekinden daha güzel hem de.

zaman aşımı // out of date

2011-06-30T18:21:00.003+03:00

sanatorium 1 - 30 temmuz 2011 tarihleri arasında sevgili dostum gençay aytekin'in saniye dönmez ile birlikte açtığı kişisel sergisine ev sahipliği yapacak.

açılış gecesi türkiye'de olamayacağım gerçeği aylar boyu yakın plandan tanıklık ettiğim emeğin nihayet sonuçlanıyor olmasından duyduğum mutluluğu bir gram azaltıyor değil. zaten istanbul'a gelir gelmez de orada olacağım.

uğramak isteyenler için detaylı bilgi, adres madres, her bir şey şurada.

Добре дошли у дома.

2011-06-25T09:30:00.011+03:00

"yeni kayıt" butonuna yeniden basabilmem için aradan daha fazla zaman geçmesi gerekiyordu hesapta. hesap derken, o kadar da hesapçı değilim de işte öyle zannettiğimi şimdi farkediyorum. herkesin çok da umrundaydı zaten değil mi? dün gece my blueberry nights'ı yeniden izlerken, yani bir yerlerinde uyuyakalmadan önce, yani aslında tam olarak her izlediğimde içimi ezip parçalayan o arşiv karıştırma sahnesinde aklıma girdi tekrar yazmak.

son yazıdan, yani 3 haziran'dan bu yana olup bitenleri düşündüm, giderken arkamda bıraktığım istanbul'un mis gibi bahar havasını düşündüm, bero'nun geç keşfedilen balkonunu, son dakkada "hiçbir şey olmuyormuş gibi sessizce gitmek yok öyle" diyen şehri, eliza'yı bile hatta, amsterdam'dan kartpostallar'ı ilk okuduğum gün buraya gelme fikrinin aklımdan geçmiş olma ihtimalini ölçüp tarttım, onun ve başkalarının masallarını bayıla bayıla okurken aslında mutlak mutluluk ihtimaline hiçbir zaman gönülden inanmamış olduğumu düşündüm, berlin'i elbette, çünkü "gözünü kırpmadan her şeyi arkada bırakmak" hayatımda bir defa yaptığım bir şey olmayacaktı bundan böyle, fakat istanbul'dan sonra yalnızca bir şehre o denli bağlanabileceğimi düşünmem de saygın'ın iddia ettiği gibi yalnızca o iki seneyi çöpe atmış olmama kaygısından kaynaklanan bir şey miydi yoksa diye. burasının adının sofya olması bunu biraz olsun gerçek kılmıyor aslında bana kalırsa.

insan dönem dönem bir takım rollere adapte olmaya çalışıyor. birkaç önemli dönüm noktasından birisi de şu an üzerinden geçmekte olduğum sanıyorum. birisi "you're officially adult" dedi dün. aslında ne kadar yetişkin rolü yaparsan yap sanırım hiçbir zaman tam olarak büyümüyor içindeki şey. ya da ben hayatımın belirli kısımlarını sonsuza dek numara yaparak geçireceğim. pretend fiilinin türkçede tam olarak bir karşılığı olmamasına bazen çok üzülüyorum.

arşiv kısmından iki paragrafta konuyu buralara getirebilmiş olmam bir aydır hiçbir yere yazmadığım çok fazla şey olup bitmesinden, aklımdan binlerce şey geçiyor olmasından yazarlık yeteneğimin yerlerde sürünüyor olduğu gerçeğine kadar uzanan bir takım nedenlere dayanıyor. söylenecek çok şey var. yazmaya ara verme nedenimden bahsetmemi ister misiniz? ben hiç istemem. yurtdışında çalışmaya başlamak? bu bir ilk. post-komünist bir ülkede türk komünitesi ile birlikte yaşamanın getirdikleri, götürdükleri? 3 haftadır tek kelime bulgarca konuşmamış olmam? şantiye hayatı? evet bunlardan bir hayli malzeme çıkar gelecekte.

yine de şimdi üç buçuk hafta öncesine geri dönmeden edemeyeceğim. benim hayatımda önemli yeri olan çok az şey var. hayatımda önemli yeri olan kişilerin sayısı ise bundan daha az. onlardan biri şimdiye kadar çoğumuzun yaşamamış olduğu bir acı yaşadı ben buraya taşınmadan hemen önce. elimden geldiği kadar elini tutmaya çalıştım uçağa binmeden. yine de yarım kaldı gibi gelmişti. sesinin giderek daha iyi geldiğini duydukça giderek öyle gelmemeye başlıyor. kimsenin acısını tazelemek, üzüntülü bir şeyler yazmak istemiyorum. başak "deniz oldu" demiş tekin amca için. ben yirmibeş yaşındayım ve çocukluğuma dair onun başkahraman olduğu beşten çok sahne var aklımda, kolay kolay unutamayacağım. onu tanımış olan herkes için bunun geçerli olduğundan, mavi ve huzurlu bir yerlerde olduğundan eminim.

nikahların cenazelere benzerliği daha önce sanat camiasında hiç işlenmemiş çok ilginç bir konu değil, farkındayım. ancak cenaze evinden çıkıp düğüne gitmek değişik ve hatta deliliğin yükselişine güzel katkılarda bulunan bir deneyim. istanbul son anda bunu da başımıza getirdi. ayrıca gece düğün yapıp ertesi sabahın köründe uçağa binme konseptini de şimdiden başlatmış olduk. aycan ve deniz'in birlikte mutlu mutlu yaşlanmaları tabii ki büyük dileğimiz. yine de düğüne giderken pek de neşeli olamadım. fakat kesinlikle çok güzeldim. sadece mutluluk değil, öfke, acı ya da her türlü duygu yoğunluğu da insana güzellik katıyor, bundan eminim. gördüğüm en tuhaf düğünlerden biriydi. her zamanki gibi ilk dansta gözlerim doldu, parlament pazar gecesi sineması müziği olmasının da buna katkısı büyüktü tabii ki. dahası kayda değer bir bölümü japonca - türkçe çeviri ile geçen bir tören, japoncanın fonetiğinden her zaman keyif alan bizim gibi insanlar için her türlü eğlenceli oluyor.

yazarken led zeppelin'den ilham aldığı o şarkıyı her dinleyişimde teoman'a "nasıl oluyor, vakit bir türlü geçmezken yıllar hayatlar geçiyor" dediğinde hak veriyorum. teoman'a da hakkını vermek gerek zaman zaman. neredeyse altı aydır planladığımız, uzun zamandır hayatımı domine eden, -danteli her zaman sevmişimdir- fakat tülleri, ötrişleri, şifonları ve pırıltılı şeyleri hayatıma sokan, genellikle heyecanlandıran ama zaman zaman da fena halde bayan, sonuç olarak dünya üzerindeki en overrated şeylerden biri olan o geceye çok az kaldı. iple çektiğim daha çok ertesi haftasının yanardağ manzaralı günbatımları, ege'si, çeşit çeşit otları, şarapları ve mağara odaları olsa da, en başta dediğim gibi mutlak mutluluk kavramını hala her gece sorguladığımı farketmekteyim. gönül rahatlığıyla "her şey yolunda" demek bile tüylerimi ürpertiyor şu günlerde. evet, ama herkes uzakta, memleket mi gençliğim mi falan diye söylemeye başlarsın iki gün sonra, meraklanma falan gibi teselliler üretiyorum kendi kendime. dünya yıkılsa umrumda olmazmış gibi "demek böyle olması gerekiyormuş" sakinliğim geçmişte pek çok kişinin sinirlerini zaman zaman yıpratmıştır. sofya'ya taşındığımdan beridir kafa yoruyorum zaman zaman, müdahale edilmesinden yüksek derecede rahatsızlık duyan insanlar olmamız bir yana, müdahaleyi engelleyebilecek karakterlere sahip değildik belki ikimiz de. müdahil olmaya pek meraklı çok sayıda insan tarafından kuşatılmış olması gerçeği de tuz biber katıyordu bugüne kadar istanbul'a. bir gün bu cümleyi kuracağımı pek tahmin etmezdim ama evet, uzak, gri, sevimsiz, haziran ayında adeta bir kasım ayı iklimine sahip falan ama, hayatımı sadece kendi istediğim gibi sürdürebilmenin bir lüks değil bir standart olduğunu tekrardan bana hatırlattığı için burada yaşamayı seviyorum galiba.

welcome home? welcome home. ♥

gasteden kağıt gemi

2011-06-03T00:39:00.005+03:00

tahammül edemediğim anlarda içimden şarkı söylemek gibi bir huyum olmaya başladı. belki hep vardı da farkında değildim bilmiyorum. bugün nedense sabahtan beridir sus konuşma'yı mırıldanıyorum mm mmm m m m mm mm modunda. kaybettiğim şeyi hala bulamadım. ayrıca kırkbeş dakikadır falan geçmeyen bir emo atak söz konusu. kan dökülmeden bu haftayı noktalasak belki sonrası daha kolay olur.

tantuni

2011-06-01T23:57:00.004+03:00

mersin idman yurdu birinci lige çıkmış. saatlerdir uyumaya çalışıyorum ama olmuyor. aynı şehirde farklı yataklarda uyumaya çalışmanın en sonları galiba bunlar. love hurts loop. midem bulanıyor. öğğ. bu nasıl hayat ya.

maybeshewont.

2011-05-30T01:27:00.009+03:00

kafasının içinde birinin ağzı diğerinin götüne girmiş vaziyette yüzlerce tilki dolanan ben ve benim gibiler için buna benzer zamanlar uykusuzluk, mide ağrısı, baş ağrısı, çarpıntı ve benzeri şeylerden biri ya da birkaçıyla birlikte anılıyor sevgili kardeşim. haftasonumuza imzasını atan bir sürü freudian slip üzerine bir şey yazmayacağıma söz verirken zaten kendimi tekrar etmekten hiç hoşlanmam diye ukala bir tepki de vermiştim. alakasız bir geçiş oldu ama bağlamak üzereyim şimdi. bir cümleyi vurgulamak için iki farklı şekilde formüle ederek bir süre sonra tekrar kullanmayacağım anlamına gelmiyor bu. kısa bir süre önce de söylediğim gibi freak out olma potansiyeline sahip olmayan tek mal ben değilim, ki bunu bir daha altını çizerek belirtmeme gerek bile kalmadı herhalde artık. evet evet, hiç zannetmiyorum. gündüz saatlerinde vakit geçirmek için izlediğim dizilerden birinin tulsa konulu bölümüne denk geliyorum ve aradan birkaç saat geçmeden mccann twit'i gözüme parmağını sokuyor sosyal medya aracılığıyla. algıda seçicilik diye işte ben buna derim. kavga esnasında psikolojik terimler kullanarak küfretme potansiyeline sahip sevdiceği olan pek fazla sayıda insan da yoktur zannedersem. alınız bakalım bu da serbest çağrışımdı. hatta artırıyorum, geçenlerde hastanede social media hocam, en sevdiğim hocam selcan kaynak karşımdan geçip taksiye binip gitmişti, yanına gitsem mi gitmesem mi diye düşünürken ben. burada artık beni pek ilgilendirmiyor olsa da, paralel evrende bu konuyla ilgili bir şeyler dönüyor kesin şu günlerde, bütün quantum entanglement gücümü kullanarak sevalternate'a burdan seslenmek istiyorum: go for it baby. son olarak parabollerden nefret ediyor, sinüs fonksiyonlarını ise çok seviyoruz. nedenini anlatmak içinse en uygun zamanı bekleyeceğim.

it's never worth the pain that you feel.

2011-05-29T14:15:00.000+03:00

long goodbyes

2011-05-28T04:02:00.004+03:00

long goodbye dediğin böyle olur bence. haftalarca son kez zannedip iki gün sonra aynen geri dönmeli. yok, bu gece o geceydi. bundan gayrı veda partisi falan da istemem zaten. bir daha kapıları kapatıp camel dinleyip, wild world dinleyip, hatta road salt dinleyip ve bir de neydi adı, sell my heart for stones dinleyip sigara yakamaz kimse. üç kişiden fazlası zaten teferruat. bazen kötü geliyor, gerçekten iki üç sene öncesinin kocaman ve kahkaha dolu masasını özlüyorum. bazen giderek kan kaybetmişiz gibi, hani sanki çok sevdiğim bir dizinin boka sarmaya başlamış kötü sezonlarını yaşıyormuş gibi hissediyorum bazen. mesela nerede o never say goodbye'lar. bir yandan da böyle de güzel. hani mesela kim derdi ki sinan abi ile bir hafta arayla. kavunlu shot'larımızı yaparak. bana en güzelleri neydi diye soracak olsalar ne bol kahkahalı kalabalık zamanlar ne bugünler, her şeye rağmen masada en az iki kişinin birbiriyle konuşmadığı bol gerilimli gecelerdi those were the days derdim büyük ihtimalle. benim tezgahımı tezgah yapan muammer'in o yeşil shot'lı günleriydi. dorock'ın da tuvaletleri pırıltılı taşlarla kaplanmış, boş yer bulmanın bir hayli çaba gerektirdiği geceleri değil de, nispeten müdavim mekanı olduğu günlerdi belki. electric circus dinlemeyeli kaç ay hatta kaç sene olmuş diye saymaya çalışıp zorlandım bile. birçoklarının bozcaada civarlarında gönül eğlendirdiği haftasonuna denk gelmiş olmasa bu kadar net sene ay gün sayısı verme ihtimalim çok daha düşük olacaktı, bundan eminim. ama maalesef öyleydi işte. belki kolaylaştırmak adına, belki de gerçekten öyle olduğu için, tam da gitmek zamanıymış gibi geliyor bu aralar, yavaştan. ama oh baby, baby, it's a wild world, demekten de kendimi alamıyorum.

someone else's eyes

2011-05-25T20:21:00.004+03:00

it's kind of beautiful, isn't it?

yeah, it's way beautiful.

you add the sunset factor, it'll be perfect.

there's horseshit everywhere.

so?

so isn't it gonna mess up your white dress?

yeah, like i'm gonna wear a white dress.

bren bile sonuçta beyaz elbise giydiğine göre bizlerin bir şeyden şikayetçi olmaması gerekiyor galiba. bir sürü manyak arkadaş sahibi olmanın arada bir ceplerinden xanax yürütebilmek gibi güzel bir getirisi var. ne olur ne olmaz diye bekliyordum ki her zamanki gibi "eeeeah ama yeter artık"ın hemencecik ardından kolumdan tutup yakaladı. bu bölümü özellikle de şu sahneyi çok severim. hep zaten vazgeçtiğin anda geliyor beklediklerin. daha önce binbeşyüz kere aynı şey olmamış gibi, hala bir şey istediğinde istemekten vazgeçmemeye inatla devam ediyorsun. yaşamaya devam etmek için de öyle yapmak gerekiyor herhalde. ne bileyim ben.

uykumu kaybettim.

2011-05-19T03:15:00.002+03:00

in the cab?

yani. samantha'dan iyidir. bekliyordum zaten. kaç yıl kaç ay kaç gün kaç saat sürecek bakalım bu kez.

ergen stayla

2011-05-18T19:40:00.006+03:00

youtube linkini mp3'e çeviren bir tool varmış, her gün bir yeni bilgi hesabı bugün de bunu öğrendim. hadi bakalım. bir şey arıyorsam sabırla aramaya devam etme konusunda üstün bir yeteneğim vardır. ama aranıp bulunamayan süre belli bir limiti geçince yüzüne bakmak dahi istemem bir daha o şeyin. bu huyumu da hiç sevmiyorum. paylaşmak istedim. bu akşam dark tranquillity ve deep purple konserleri var aynı anda. deep purple'ı iki defa izlemiş olmakla birlikte dt'yi bir kez dahi kanlı canlı görmüşlüğüm yoktur. ergen misin diyenler olabilir fakat, daha bir senesi yoktur, anathema konserine giden de benim. dt'ye ya orda ya burda giderim diyordum, evet giderim var diyordum, fakat pek durumum kalmadı, ayın 20'sindeki de yalan olmuş gibi görünüyor bence bugün itibariyle. tezgah'ın doğumgünüsü var bir de. iki senecik önce ben neden yokum diye rakı bardaklarını masalara çarparken bugün zerre kadar kıçımı kaldırmak istemeyişim bundan iki sene sonra muhtemelen bunun da zerre kadar önemli olmayacak oluşunu düşündürtüp içimi rahatlatıyor mu, hayır zerre kadar rahatlatmıyor. mesele sonuç itibariyle dönüp dolaşıp insanity's crescendo mu the dividing line mı sorusuna dayanıyor olsaydı çok kolayca bir yanıt verebilirdim. gel gör ki öyle değil. alakası yok.

there's no easy way out, there's no shortcut home.

2011-05-14T15:14:00.004+03:00

az çok eskilerine benzer bir tezgah gecesi geçirmeden olmayacaktı sanırım bu iş. şakasını yapmaktan öte insan bir şeyi gerçekten istediğinde batıla nasıl da bel bağlıyor, son günlerde bunu görmekteyim. marmaris & faith no more kombosu tabii ki de artık çok zor ama en azından bir long goodbyes mesela. ve çat diye özlediğim bir ton insanla karşılaşıyorum aynı gecenin sınırları içinde. bir de arabam olsa, binip gitsem de şu şarkı çalarken hayatım gözlerimin önüne sıralansa pek güzel olurdu.

stuck

2011-05-10T10:17:00.003+03:00

bir yerde sıkışmış olmaktan zannediyorum ki hiçbir canlı hoşlanmaz. derdim o değil. geçmişte benzer durumlara vermiş olduğum tepkiler beni biraz korkutuyor. şimdi küçük ölçekli de olsa aynılarını hissetmeye ve aynılarını yapmaya başladığımı görüyorum çünkü. bu kez kendimi zorlamam adına bana yardım edecek daha çok şey var, orası kesin, daha çok emniyet kemeri. fakat olay özünde iki şeyden birini seçmekte bitiyor ve tedirgin karar anlarında ben pek iyi değilimdir açıkçası.

kendimi eve kapatmak ve şu an her şeyi toplayıp çıkmak arasında da gidip geliyorum. kimse arayacak olmasa. şu an en büyük derdim o hatta. o derece ki dün dolmuşta telefonumu bırakıp inmişim. sonra paşa paşa geri dönüp aradım ve buldum tabii. bir işi bırakıp diğerine başlayamadığım şu güzel günlerde yenisini almak bir hayli zoruma gidebilirdi. ne diyordum. evet telefonu aldım fakat sesi kısık. sadece zorunlu haller ve acil durumlara hizmet etmeli bir süre. mesajlara ve telefonlara pek cevap veresim olmuyor. sonradan gördüğümde de geri aramıyorum. benzer durumlar ve benzer tepkiler derken mesela bunu kastediyordum. ve bunun tek ilacı berlin oldu zamanında. ironik bile değil sadece aptalca. sorun zaten gidememek.

the day we died

2011-05-08T23:26:00.004+03:00

it's a paradox. i can't change what happens because it's already happened. but you can make a different choice within what happened. i simply need to find a way to bring your consciousness forward to now so that you can witness what will happen if you make the same choice. peter, for all i know, it could be happening already. don't you see? we can fix everything. we can cheat the rules of time.

imagine the repercussions.

there's no way of telling what the cost might be. but it can't be worse than this.

zannedersem hepimiz vaktiyle zamanın yasalarında boşluklar aramaya, birilerinin bilincini bir yerlere zıplatmaya çalışmışızdır. böyle bir takım drama meyilli, yoruma açık kısımları vardı elbette. her şeyin olduğu gibi.

metalik şeyler

2011-05-06T18:49:00.002+03:00

çıkardım sonunda. hatta çıkarttırdım, plastik poşetin içinde duruyor canım benim. birlikte ne güzel günlerimiz olmuştu, hüzünlenmedim desem yalan olur. bu da böyle geçip gitmiş oldu böylece güzel bir hıdrellez sabahı.

istanbul

2011-05-05T20:31:00.001+03:00

galiba bir takım şeyler kesinliğe kavuşmadan herhangi bir şey yazamayacağım.

öğ (aysu hareketi ile).

2011-05-02T22:28:00.006+03:00

ayyy.

her bir şeyden nasıl baydım.

aman aman.

allahtan game of thrones var.

allahtan.

yüce rabbim.

closer to the moon landing than the present day?

2011-04-28T16:51:00.007+03:00

normalde saygın yapar böyle, jurassic park'tan başlayıp 9/11'in, lise mezuniyetimizin falan ardından kaç yıl geçtiğini sayıp moral bozmaca. chart'ını da yapmış xkcd sonunda, buyrunuz. "yaşlandık mı ne?" muhabbetinden hiç hazzetmeyen arkadaşlarımdan birisi, adı bende saklı, dün akşam "çok para kazanmam lazım" ve "kilo vermem lazım" cümlelerini kurdu ardarda. "aramıza hoşgeldin cicim" dedim ben de. bir gün öncesinde de her gün işteyken tek düşündüğü şeyin akşam eve gidip dizi izlemek olduğunu beyan etmişti aynı kişi. ooo, ama henüz buna dönüşmeye hazır değilmiş. kıyamam.

why the fuck did leonardo di caprio have to die?

2011-04-26T00:35:00.002+03:00

"madem ki artık erkekti deniz samsa, her sabah düşündüğü yüzlerce inceliği, zerrece getirmedi aklına."

regenschauer

2011-04-16T23:38:00.003+03:00

"etwas ist geschehen. es geschieht immer noch. es ist verbindlich. es war in der nacht und es ist jetzt am tag. jetzt erst recht.

wer war wer? ich war in ihr und sie war um mich.

wer auf der welt kann von sich behaupten, er war je mit einem anderen menschen zusammen? ich bin zusammen.

kein sterbliches kind wurde gezeugt, sondern ein unsterbliches gemeinsames bild.

ich habe in dieser nacht das staunen gelernt.

sie hat mich heimgeholt und ich habe heimgefunden.

es war einmal.

es war einmal, und also wird es sein.

das bild, das wir gezeugt haben, wird das begleitbild meines sterbens sein.

ich werde darin gelebt habe.

erst das staunen über uns zwei, das staunen über den mann und die frau, hat mich zum menschen gemacht.

ich weiß jetzt, was kein engel weiß."

27?

2011-04-12T22:11:00.002+03:00

diyelim ki öyle bir şey oldu, bu akşam için kimler kendini suçlu hisseder acaba.

hmm.

sıkıldım. fena halde sıkıldım.

junkyard dawgs

2011-04-12T02:09:00.004+03:00

"so don't you see? everything that we do, the plans we make, the hopes we have, they're futile. being good at a job, which i was, building a home, which i did, raising a family...which i had, none of it means anything because no matter how we try, how much we strive and struggle, it'll all come to naught. life is a waste of time. so, that's why i'm counting on you to kill me. you will, won't you?"

tavana bakıp düşünmek bünyemde pek de tatlı sonuçlar vermiyor. iyi hoş güzel, ama gece vakti aklıma idzik'i falan getiren bilinç nasıl bir geçmişin ürünü ki? uyu artık. uyu. uyuuuu.

die nackte berlin

2011-04-12T01:23:00.006+03:00

"... çünkü, kafka'nın dediği gibi 'birinin mutlaka uyanık olması' gerekiyor. yazarsam, yani yazma uğraşını iş edinmişsem, belki de ben olurum o uyanık kişi. ama yalnızca yazmak için gelmedim ki buraya, yaşamak için de geldim. özgürlüğümü yaşamak, geçmişin acısını çıkarmak için geldim berlin'e, kafka gibi geceye gömülüp yazmak, salt yazıdan ibaret olmak için değil."

58. sayfa bitmeden kapatıp uzak bir köşeye koydum ve devam etmemeye karar verdim. ya özlemeyi bırakmalı, ya da okumayı. ya da bir gün dönüp orada devam etmeli. mesela hep birlikte. iki odalı yüksek tavanlı bir apartman dairesi kiralanmalı, mutfağında renkli, tahta bir masa ve bu masanın üzerinde taze fesleğen bulunan bir daire. muhtemelen prenzlauer berg'de. haftasonları flohmarkt'tan alışveriş yapılmalı. iş dönüşü yemekten sonra sevgiliye gramer çalıştırılmalı. hepsi iyi güzel de, o zaman geceleri neyin hayali kurulurdu, onu bilemiyorum işte.

monolog

2011-04-10T19:59:00.008+03:00

bu seferki çok uzun sürecekmiş gibi görünüyor. nisan sonu demiş bazıları. etrafımda dönüp dolaşan çoğu kişide hissediyorum bunu, somut nedenleri olsun ya da olmasın. somut bir nedenim benim de yok aslında. burada somuttan kastımız herkesçe duyulmuş veya bilinen bir durum tabii. bilinmeyen, hissedilen ya da daha doğrusu kuşku duyulan bir şeyler var elbet. bu dönemsellikler evrenin işleyiş yapısında var. var da, insan bazen düşüşlere her zamankinden daha hazırlıksız olabiliyor. en güzeli de ne biliyor musunuz. çıkışlara hazırlıksız yakalanmak. ama ömründe bir ya da iki kere falan başına gelen bir şey olsa gerek bu birçok insanın.

çoğu zaman benim sıkılmaya hakkım yokmuş gibi hissediyorum. yani daha doğrusu herkes öyle zannediyormuş gibi. o izlenimi benim yaratmış olmamdan kaynaklanıyordur bu mutlaka. ama öyle değil. yani bunu açıklığa kavuşturalım da. o bile aslında bana yeter. içimde hepinizi bir anda göt etmek gibi yoğun bir isteğin mevcudiyetini reddedemeyecek olsam da. o bile yeter.

çok değil az bir zaman önce bir arkadaşımla oturmuş risk almaktan sözediyorduk. güzel bir akşamüstüydü. o zaman bir an geldi ve farkettim ki ilişkilerimde çoğunlukla gösterdiğim öfkelenmek ya da üzülmek gibi negatif tepkileri artık biraz olsun kayıtsızlığa doğru kaydırmayı başarabiliyorum. en azından eskiye nazaran daha iyiyim bu konuda.

yine de hiç belli olmaz. şaşılacak kadar kısa bir süre sonra birden yine marşmelov formunu alabilir, hepinize sevgi sözcükleri yağdırabilirim. ama o gün bugün değil, orası kesin.

everything is more complicated than you think. you only see a tenth of what is true. there are a million little strings attached to every choice you make. you can destroy your life every time you choose. but maybe you won't know for 20 years and you may never, ever trace it to its source. and you only get one chance to play it out. just try and figure out your own divorce. and they say there is no fate, but there is, it's what you create. and even though the world goes on for eons and eons you are only here for a fraction of a fraction of a second. most of your time is spent being dead or not yet born. but while alive, you wait in vain wasting years for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. and it never comes, or it seems to, but it doesn't really. so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. something to make you feel connected. something to make you feel whole. something to make you feel loved. and the truth is: i feel so angry. and the truth is: i feel so fucking sad. and the truth is, i've felt so fucking hurt for so fucking long. and for just as long, i've been pretending i'm okay just to get along, just for-- i don't know why. maybe because no one wants to hear about my misery because they have their own.

well, fuck everybody.

amen.

milkshake

2011-04-07T03:40:00.005+03:00

gündüz uyuyup gece yazmakla ilgili bir öneri almıştım, uzun zaman oluyor. ama laf ağızdan bir kere çıkar. bugün bir takım şeyler işleme kondu. bunun ötesi artık beklemekle ilgili. oyalanmak konusunda pek de iyi değilimdir, yapılması gereken şeyleri ağır ağır, sindire sindire yapmayı pek beceremem. ama şimdilik şu kadarını biliyorum: bon jovi olmasa da dark tranquillity, mr.big, cinderella, maiden, whitesnake, judas, alice cooper, bunların hepsi geliyormuş oraya da. dediğim gibi, oyalanmaya çalışıyorum. bir şeyler kesinleşmeden kendimi heyecanlandırmak da istemiyorum, fakat bu pek mümkün olmuyor. arkaplanda robert fripp çalıyor. loop'a girip onun ortasında uyuyakalmak istiyorum. fakat radyo açık ve bundan da memnunum. sanırım tek istediğim şu saatte blind guardian çıkmaması. blind guardian ile ilgili hiçkimsenin bilmediği bir şey var, hatırlamak istemediğim bir anı. az bir ihtimal de olsa merve'ye anlatmış olabilirim, fakat pek zannetmiyorum. böyle saçma saatlerde uyuyamadığımda böyle şeyler geliyor aklıma, en kötü yanı o. april fool, falan. bir nisan'ı da pek farketmeden atlattık bu arada, iyi oldu. ben hiç sevmem de. jordan rudess'i de hiç sevmiyorum, başımıza gelen en kötü şeylerden biriydi bence o adam. sabah olunca ilk iş änglagård albümlerini indirip birkaç gün onları dinlemek olacak galiba. ama önce birkaç saat uyumam gerek. rüyalarım daha tuhaf olsun diye bazen psychedelic rock radyosunu açık bırakıyorum. bu da o bazen'lerden biri.

rain when i die.

2011-04-05T20:45:00.004+03:00

beybi, bugün 9 sene olmuş. istanbul'u bir uçtan diğer uca dolaştığım bugün boyunca yıldönümün olduğunu bilmeden kulaklıklarımla seni dinledim. "a true original who will no doubt be remembered within the pantheon of rock's all-time greats" demiş arkandan comes with the fall. o çocuğu da dinledik geçen yaz geldiğinde, güzeldi. fakat bir-iki diğerinin yanında bu da "dinleyemeden gitti" diyeceklerimden biri, kuşkusuz.

rip.

so i could reach

2011-04-03T02:42:00.001+03:00

istediğinde her şeyin en güzelini yapan sevgilim var çok şükür. "istersem dramın da en kralını ben yaparım" falan gibi cümleler kuruyor bazen. neyse şimdiye kadar separate ways'te ağlamamıştım galiba hiç, bu gece ilk oldu. giden arkadaşlarım var. ki onlar dönmeden benim hayatım bir hayli değişmiş olacak. bu aralar böyle. bir geçiş dönemi rüzgârı, bir "passage" hissiyatı baskın. lecındiri geceler birbirini kovalıyor nedensiz yere. sarhoş arkadaş eve getirilip, kahve pişirilip yatıldıktan sonra izlediğim tüm friends bölümleri, günün yorgunluğu ve içtiğim iki kadehle güçlerini birleştirse de uyuyabilmem için yeterli olmuyor. bazen oluyor böyle, blog da ben de biliyoruz, şaşırmıyoruz. azıcık içini ferah tutsan ya bebeğim. yahu benim içim aslında nasıl da ferah, bembeyaz, püfür püfür böyle. sahil rüzgârı gibi.

haa, ama acıyan bir yerler de var nokta nokta.

saygın gelip "tell me where it hurts" (!) dese mesela şimdi şu saatte. yarım saat sonra falan melekler gibi atlayabilirdim uykunun kollarına.

olsun.

pit

2011-04-02T18:20:00.004+03:00

bir yandan -şükürler olsun- her şey takır takır yolunda gitmekteyken diğer yandan yaşadığım beyin amcıklamasının haddi hesabı yok desem? toplam bir saat içinde kafamın içi sünger formunu alabiliyormuş, son zamanlarda bunu deneyim etmekteyim. aslında mücadele pratiği oluyor bunlar hep işte, o tarafından bakmak lazım. sayfayı çevirmeden önce halletmem gereken son birkaç şey kaldı, fakat enerjimin ve sabrımın son damlaları belki de. benzin istasyonunda durmam lazım acilen. keşke dedem buralarda olsaydı diye dram bile yaratabilirim? haha. neyse hiç tarzım değil. volümü yükseltelim biz.

pantera - 5 minutes alone (ergen kafası)

let the new era begin.

2011-03-31T21:00:00.003+03:00

all that is solid melts into air, all that is holy is profaned.

2011-03-28T00:14:00.003+02:00

"the smart way to keep people passive and obedient is to strictly limit the spectrum of acceptable opinion, but allow very lively debate within that spectrum - even encourage the more critical and dissident views. that gives people the sense that there's free thinking going on, while all the time the presuppositions of the system are being reinforced by the limits put on the range of the debate."

şu ifade becerisinin onda birine bir gün sahip olabilsem keşke diye düşünmeden edemiyorum. chomsky.

e.m.

2011-03-27T17:11:00.005+02:00

blogla ilgisiz istekler

2011-03-25T00:52:00.004+02:00

eline ortalama üstü bir fotoğraf makinesi alan herkesin diğer arkadaşlarından çok farklı bir şey yaptığını zannedip saçma sapan bloglarında, orada burada yeteneksiz fotoğraflarını sanat eseri edasıyla yayınlaması yasaklansın.

:unfollow all:

update

2011-03-24T21:59:00.003+02:00

"çok yaşa sınırı" denen bir şey vardır ya hani, insan iki kere hapşurur, üç kere, tamam, dördüncüsünde artık vazgeçersin "çok yaşa" demekten. birçok açıdan o sınırı aşmış bulunuyorum. ve bence bu oldukça güzel bir şey.

efendim? boşver ben de tam olarak anlamıyorum aslında.

bişeysiz bilmemneler, ıvır zıvırlı bişeyler, deliliğin yükselişi, falan filan, bunlar eskiyor artık zannedersem aynen bizim de yaşlandığımız gibi. biraz yazsaydık keşke? evet evet, biraz çabalasaydık eskisi gibi. her şey o kadar hantallaştı ki artık tamblır falan moda yeni nesil sosyal medya-severler arasında. bir-iki snapshot, iki koteyşın üç video, hepi topu bu kadar. keza burada da bir süredir çok farklı bir şey yaptığım söylenemez. başka bir şeylere dönüşmek üzere olduğuna kanaat getirmeye başlamıştım ki şöyle bir diğerlerine bakınıp rahatladım. mesela hbba'yı görüyorum her gün işe giderken - işten gelirken üsküdar'da, elinde laptop çantasıyla memnuniyetsiz, mutsuz, yorgun argın evine gidiyor. o bile inanılmaz sıkıcı hale geldi ki, ben rahat bir altı-yedi aydır hiç okumadım. belli ki yaşlanıyoruz ve uyku her şeyden önemli hale geliyor. konfora bu kadar değer atfetmek istemezdim hiçbir zaman, yine de kurtulasım var yol yakınken.

bu arada artık senede üç - dört defa hastalanıp evde yatma ihtiyacı hissetmeye başladığımı farkettim. bir gece sabahlayacak kadar eğleneyim deyip bütün iç organlarını üşütür mü insan. 26 yaşına gelince üşütebiliyormuş demek ki. işte önceliğimiz, konuşacak anlatacak en önemli konumuz bunlar.

ha tabii bunun haricinde yaz için hazırlıklar devam ediyor, kardeşim yan odada amfi aracılığıyla kafa sikmeye devam ediyor, haftasonu en sevdiklerimden birisinin doğumgünü ve iyileşmeye çalışıyorum, yakında en sevdiklerimden başka birisini belirsiz bir destinasyona yolcu edeceğiz ve bu konuda tuhaf, en yakın tedirginlik olarak tanımlayabileceğim hisler besliyorum, sonra tabii en önemlisi ben gideceğim. yani büyük ihtimalle gideceğim. ve aslında yapılması, alınması, hazırlanması gereken bir şeyler var ama sanırım olay konsolosluk düzeyine taşınmadıkça ben bunları yapmaya başlayamayacağım bir türlü. mesela bir türlü isim koyacak kadar bağlanamadığım küçük kırmızı zımbırtı bozulmak üzere ve gidip onno'nun hoparlörlerini yaptırmalıyım artık, doktor(lar)a gitmeliyim, bir takım alışverişler yapmalıyım. gördün mü? geçici olma hissi de üzerime yığılıp gitmemeye başladı öte yandan. ne içerde ne dışarda olma durumu yani. bunu seviyoruz. bu güzel bir şey.

değişmeyen şeyler de var.

bugün ofiste the fountain çaldı, baştan sona. üzerimde yaptığı etki süre ve yoğunluk açısından pek farklı değil hala. mesela.

happy fucking birthday.

2011-03-21T23:25:00.007+02:00

blogspot'a da kıydılar, bu nedenle bir süredir görüşemiyoruz, özledim lan.

sevincimden sürekli aynı şeyi söylüyorum ama ikbinonbir lanetin bittiği sene olarak tarihe geçmiş olabilir, evet. mmo doğumgünüm diye sayıklayıp durmayacağımdan eminim artık en azından. zaten mmo'dan bugüne kim kaldı ki, gzm'm ve benden başka. en güzel doğumgünü belli bir kısmını hatırlayamadığın doğumgünüdür, ya da sevgilinin sırf senin çıkarman için takım elbise giydiği doğumgünü, en sevdiklerinin senin için klip çektikleri doğumgünüdür ayrıca, uzun zamandır beklediğin ama beklediğini kimseye demediğin haberler aldığın doğumgünü de olabilir veya masanın en yakışıklı adamından birden çok defa mis gibi kokan çiçekler aldığın doğumgünü de.

izlerken ağlıyorum, o hakkımı çalışma iznim çıktıktan sonra kullanacağım hayırlısıyla. ayrıca zaten herkes de izlemesin, o yüzden birkaç kare:

eleutheria

2011-03-14T00:47:00.002+02:00

bence ilkbaharın adı sonbahar olmalıydı and vice versa. zira benim çiçeklerim hep eylülde ekimde açtı, martta nisanda soldu şimdiye kadar, adına yakışır bir randıman almışlığım yok yani ilkbahardan bugüne bugün. neredeyse her yıl olduğu gibi doğumgünüme birkaç gün kala evde kıyametler kopmaya başladı, fakat yoo dostum, artık yetmeli, psikolojik çıkarımlar yapmayı, anne-kız ilişkisine dair freudian denizlerde boğulmayı, anlamını keşfetmeye çalışmayı filan bırakıyorum. nafile çabalar. iyi yanından bakalım. her şey yolunda gidiyormuş gibi görünen bir mart ayı başlangıcı, emin olun daha büyük felaketlerin habercisidir. beyle iyi.

deniz birkaç yıl önce bugünlerde kanserden ölen arkadaşı hakkında bir yazı yazmış, az önce onu okudum. pek iç açıcı şeyler yaptığımı söyleyemem bugün, evet. neden bilmem ama dilinden en çok anladığım ve özdeşleşebildiğim yazarlardan biri deniz. 10lu yaşlarının başından beri beyoğlu'nu ezbere bildiği çok belli, sonra ne bileyim siyaset bilimi mezunu ama işi gücü, hayat tarzı bununla pek alakalı değil ve yine de ufak tefek izlerini taşıyor. falan filan, ondandır herhalde. neyse en azından henüz başımıza böyle şeyler gelmedi ve olan biten her bir şeye rağmen şu yazıda sözü edilen dostluğun nasıl bir şey olduğunu biliyorsun en azından diye kendi kendime düşünüp şükrettim. ardından emre'nin son postunu okuyup blogu kapattığını öğrendim. benzer zamanlarda benzer nedenlerle başlamıştık yazmaya. benim de aklımdan son zamanlarda aynı şey geçmiyor değil. ki zaten artık beceremiyorum da gördüğünüz gibi. ne paylaşmak istiyorum, ne de artık paylaşacak bir şey olsun istiyorum çok fazla. geçici mi kalıcı mı bu durum, biraz daha durup bakacağım. yakın gelecekte gerçekleşecek olan mekan/hayat tarzı değişikliğim belki bloga da yeni bir hava katar, gezmeli görmeli fotoğraflı konsept blog olayına girerim. o da olmazsa bakarız artık.

son olarak, bunları taksit taksit buraya yazacağımı söylemiştim daha önce sanırım. eleutheria. özgürlük. emin olmanın mümkün olmadığı gerçeğini kabullenerek seçim yapmak.

"eleutheria. her turn to know.

then i went on. fifteen, twenty yards. i closed my eyes. prayed.

her hand on my arm. i turned again. her eyes were wounded, outraged; i was more than ever impossible. but also some delay she was trying to make. some compromise. i snatched myself free, of both hand and eyes.

i hit her before she could speak. i flicked my arm out, held it the smallest fraction of a second, then brought it down sideways as hard as i could; so sure that she would twist her head aside. but in that smallest fraction of a warning second she finally decided; and decision was the savage but unavoided slap knocking her sideways. even so her hand flashed up instinctively, and her eyes blinked with shock.

pain.

we stared wildly at each other for a moment. not in love. no name, no name, but unable to wear masks. she recovered first. behind her i could see people stopped on the path. a man stood up from his seat. the indian sat and watched. her hand was over the side of her face, shielding it as well as soothing it. her eyes were wet, perhaps with the pain. but she was slowly smiling. that archaic smile, her variant of theirs, steadier, braver, far less implacable, without malice or arrogance, yet still that smile.

mocking love, yet making it.

and suddenly the truth came to me, as we stood there, trembling, searching, at our point of fulcrum. there were no watching eyes. the windows were as blank as they looked. the theatre was empty. it was not a theatre. they had told her it was a theatre, and she had believed them, and i had believed her. to bring us to this — not for themselves, but for us. i turned and looked at the windows, the facade, the pompous white pedimental figures.

then she buried her face in her hands, as if some inexorable mechanism had started.

i was so sure. it was logical, the characteristic and perfect final touch to the godgame. they had absconded. i was so sure, and yet... after so much, how could i be perfectly sure? how could they be so cold? so inhuman? so incurious? so load the dice and yet leave the game? and if i wasn't sure?

i gave her bowed head one last stare, then i was walking. firmer than orpheus, as firm as alison herself, that other day of parting, not once looking back. the autumn grass, the autumn sky. people. a blackbird, poor fool, singing out of season from the willows by the lake. a flight of gray pigeons over the houses. fragments of freedom, an anagram made flesh. and somewhere the stinging smell of burning leaves."

halford

2011-03-11T02:03:00.004+02:00

onur'a gitmeden dönme demiştim. arayıp bulamamış, az önce bakıp da gördüm ki "bu mekan kalıcı olarak kapatıldı" yazıyor google maps'te.

boxhagenerstr. 19

mart

2011-03-08T13:57:00.002+02:00

kış güneşi denilen şey bu işte. mart ayından daha ne kadar nefret edebilirdim acaba, bugün sınırlarımı zorluyorum. imkan dahilinde olsa (mesela yalnız yaşasam ve ikide bir kapımı açıp bir şey soran bir takım insanlar olmasa, ikide bir randevu alıp bir yerlere gitmem gerekmese) dört hafta boyunca kalın perdeleri çeker, güneşiyle de soğuğuyla da temas kurmadan evde otururdum. hiçbir şey o kadar kesin değil ki. hayatım boyunca bununla nasıl yaşayacağım bilmiyorum. tüm bunların en yoğunlaştığı zamanlar da işte böyle allahın belası bir aya denk geldiğinde emo ataklarımla başbaşa kalmam çok şaşırtıcı değil aslında şimdi düşününce. yapay gülümsemeler, ezberlenmiş hareketler çok yoruyor beni. kimse kendi rahatını bozmasa, başkası için kıçını kaldırıp bir yerden bir yere gelmeye çalışmasa bile inanın daha mutlu olurduk totalde. bir de dünya kadınlar günü falanmış filanmış, kim kimi kandırıyor acaba. aldatmaca kaç yönlü yani. neyse ki sabah adana'da 96 yaşındaki kadına taciz haberini okudum da keyfim baya bi yerine geldi. teşekkürler demir. hepinizi çok seviyorum.

gülümse.

2011-03-05T22:32:00.005+02:00

'it came to me that he meant something different by "smile" than i did; that the irony, the humorlessness, the ruthlessness i had always noticed in his smiling was a quality he deliberately inserted; that for him the smile was something essentially cruel, because freedom is cruel, because the freedom that makes us at least partly responsible for what we are is cruel.

so that the smile was not so much an attitude to be taken to life as the nature of the cruelty of life, a cruelty we cannot even choose to avoid, since it is human existence. he meant something far stranger by "learn to smile" than a smilesian "grin and bear it." if anything, it meant "learn to be cruel, learn to be dry, learn to survive."'

bu ilk değil biliyorum, son da olmayacak kanımca. insan hayatının edebi orgazmını yaşarken son sayfaları bitirmek istemiyor bir türlü.

pera

2011-03-04T23:46:00.003+02:00

artık tahminimce samui'deki bar sokaklarını filan andırmaya başlamış olan küçük beyoğlu'nun sokağından salına salına geçerken bir yandan da etrafta gördüğüm umut sarıkaya tiplemeleri üzerine geyik çevirmek ölçüsünde sevdiğim bir şey daha varsa o da hasnungalip sokaktaki sini türkü bar'a yaklaşırken önündeki adam bu kez nasıl bir vaatte bulunacak içeri girmemiz için diye düşünmek sanırım. "içeride sigara içebilirsiniz" gibi kısmen cezbedici vaatlerden başlayıp her gün farklı olmak üzere "bugün dörde kadar açığız"a hatta "abla buyrun bugün içerisi çok kalabalık"a kadar gidiyor. buradan beni duyuyorlarsa kendilerine selam yolluyorum, eve dönüş yürüyüşlerime renk kattıkları için.

disco queen

2011-03-03T13:56:00.004+02:00

yayy mart geldi yahu! kutlamalar başlasın. hadi bakiym.

bugün scarsick günü olmalı diye karar verdim sabahtan itibaren. böyle hem kızgın hem koy götüne edalı bol neşeli. kendini akıntıya bırakmak güzel olmalı. tv'de bana her şey yakışır diye moda konseptli bir yarışma var. karılar birbirlerine puan veriyor. halamla onu izledim bir süre. drape, krepe, degaje, payet, efendime söyliyim pilise, vual filan duymaktan midem ters yöne kasılmaya başladı. nasıl kelimeler bunlar? her yerde beyaz tüller görüyorum. bir yandan dinlediğim üç şarkıdan biri esnasında bu da pasta şarkısı olur aslında lan diye düşünmekten kendimi alamıyorum. eğlenceli işler aslında itiraf edeyim. lakin yola koyulmam lazım bir an önce. şaşkınbakkal marks&spencer önünde beni beklerler, en güzelleri orada malum.

uuu uuuuu uuuu aaaaa! haydin.

gleichgewicht

2011-02-28T19:52:00.004+02:00

başımın vücudumun kalan kısmına ağır geldiği günlerden biri bugün. ne yapıp ettiğini uzaktan izlediği eski arkadaşları var mıdır ki herkesin. stalk etmek gibi değil, iyi olup olmadığını yürekten gelen bir dürtüyle merak ettiği ama nedense arayıp sormadığı, beklemeyi tercih ettiği. benim var bir-iki tane. çok klişe biçimde ve en saf haliyle bugün kendimi çok yalnız hissediyorum. daha doğrusu, diğer günlerden farklı olarak, yalnız olmaktan keyif almıyorum bugün. insanın bir noktadan sonra sigarayı ya bırakacağının ya da aynı yoğunlukta sigara içmeye devam edeceğinin, fakat hiçbir zaman "dengeli" biçimde günde birkaç sigaraya indiremeyeceğinin farkına varması ne kötü. nefret edeceğinin ya da deliler gibi aşık olacağının, ama bir türlü ölçülü sevemeyeceğinin. harikalı bir şeyler olmayacağını bile bile günün tamamlanmasını ve eşzamanlı olarak uykunun gelmesini ummak, keza. dengeye duyulan hasreti anlayabilecek kaç tane insan vardır ki yeryüzünde, benzer şekilde dark side'ın özünde iyi bir şey olduğunu içten içe bilen.

sen yoksun

deniz yok

yıldızlar arkadaşım

ya bu gece harikalı bir şeyler olsun

yahut bir bomba gibi infilak edecek başım

a.i.

pms aka just because i'm moody doesn't mean you're not irritating

2011-02-27T17:59:00.004+02:00

bütün gün tansiyonun normalden bir iki puan daha yüksekmiş gibi hissetmek, başından parmakuçlarına ve sonra ters yöne sürekli hafif ama rahatsız edici bir elektriğin gidip gelmesi, her şeyden daha kolay irrite olmak, kızgınlığının anlamsızlığının farkında olduğun halde kızmaya devam etmek, bunların yanında bir de belden dizkapaklarına kadar yayılan sızlama-kasılmalarla uğraşmak, daha çok üşümek, daha çok uyumak istemek, daha kolay yorulmak, daha kolay darlanmak, üşüyeceğini bildiğin halde kendini evden dışarı atmak istemek, şefkate özlem duymak, sonra şefkate ihtiyaç duyduğun için kendine kızmak, kendine kızdığına kızmak, bütün bunlar olurken en çok özlediklerinden birinin başka bir şehirde sinemada olması, bir diğerinin daha başka bir şehirde gece vardiyasında çalışması, falan da filan.

nicko & conchis

2011-02-25T23:15:00.005+02:00

... but i understand that i have more fellow victims than i thought.

victims?

a victim is someone who has something inflicted on him without being given any real choice.

that sounds like an excellent definition of man.

gezenti

2011-02-24T21:04:00.004+02:00

atalarımdan aldığım göçebelik genleri sağolsun, birisi bana tatil planı yap mı dedi, günlerce uykusuz kalıyorum, şu dünyada başka hiçbir şey için harcamayacağım zamanı enerjiyi harcayıp o otel senin, bu tur şirketi benim geziyorum. yok onun yatağı daha büyükmüş, yok şunun banyosunun taşları çok güzelmiş, ama burda yanardağ manzarası var diğerinde yok, delirmek üzereyim arkadaş. birisi bilgisayarın fişini çekip "ahanda şuraya gidiyoruz" dese daha mı güzel olur bilemiyorum ama, sanırım dünyanın en güzel şeyi valizleri toplayıp havaalanına giden taksiye binmek. ivana "ragazzi, prendere le valigie e viaggiare, viaggiare, viaggiare" demişti bir defasında, ilk italya seyahatimden hemen önce hatta. offff çok heyecanlanıyorum ya.

spukhafte fernwirkung

2011-02-23T07:45:00.005+02:00

ist ein physikalisches phänomen aus dem bereich der quantenmechanik. zwei oder mehr verschränkte teilchen können nicht mehr als einzelne teilchen mit definierten zuständen beschrieben werden, sondern nur noch das gesamtsystem als solches.

leyla abla'nın lafını dinleyip kuantum fiziği okumaya başlamam için tam iki sene geçmesi gerekiyormuş. fakat ruhuma pek iyi geldiği söylenemez, zira anlamıyorum! burada okuduğum her cümlenin üzerinden en az bir defa daha geçmem gerekirken kendisinin göründüğünden daha yüce bir insan olduğunu şimdi şimdi görüyorum.

is it possible that these two people, both grieving for a version of each other in the exact same spot, are somehow causing this soft spot? some sort of emotional quantum entanglement. perhaps. "spooky action at a distance." einstein. two objects interacting with each other even though they're separated by a great distance.

2207

2011-02-20T15:23:00.004+02:00

yeni tasarımın şerefine başlık biraz da ólafur şarkısı gibi olsun istedim, evet. öte yandan neon ışıklarının anısına ise "love is all a matter of timing" diye ekleyip, bugüne kadar bana doğru zamanda doğru yerde olduğumun işaretini veren herkese, her şeye teşekkürü borç bilirim. öbüldünüz.

magus

2011-02-19T21:49:00.002+02:00

"by this sinister elision, this slipping from true remorse, the belief that suffering we have precipitated ought to ennoble us, or at least make us less ignoble from then on, to disguised self-forgiveness, the belief that suffering in some way ennobles life, so that the precipitation of pain comes, by such a cockeyed algebra, to equal the ennoblement, or at any rate the enrichment, of life, by this characteristically twentieth-century retreat from the content into form, from meaning into appearance, from ethics into aesthetics, from aqua into unda, i dulled the pain of that accusing death; and hardened myself to say nothing of it at bourani."

cenin

2011-02-14T23:31:00.008+02:00

*salon'ageridönüptekbaşımamerdivenlerdenbirininüzerindekıvrılıpgözlerimikapatmakistiyorum.

mey

2011-02-13T12:44:00.003+02:00

fakat artık gecelere isim verecek şarkılar dahi olmuyor bu toplaşmalarda. müzikle falan ilgilenmiyor kimse çünkü. üzgün olmasına üzgünüm, ama bu böyle. sigara içerken bir şarkı duyup zıplayarak içeri koştuğum günler bugünler değil. bugünler daha çok müzik sesinin pek ulaşmadığı, bardakların yerlere fırlatıldığı, tinercilerin hal hatır sorduğu arka sokaklarda geçiyor. bense kaçma eğilimindeyim. yeni tanıştığım birkaç insanla ettiğim birkaç saatlik sohbet geçmişte hiç olmadığı kadar beni mutlu edebiliyor bugünlerde. yeni saç modellerini seviyorum. yeni renkleri seviyorum. bugünlerde müzik sesi daha çok "yeni"lerin arasında çünkü. bir de dün gece yazdığım gibi artık eve gitmek istiyorum şiddetle. sarılıp sarmalanmayı arzu ediyor olmak kendime ya da başkasına çok da büyük haksızlık değil zannedersem. kendi doğama karşı durmak daha büyük haksızlık bile olabilirdi.

and they have escaped the weight of darkness.

2011-02-12T01:35:00.019+02:00

üçnoktasızından. zaten sevmem de kullanmayı. bazen her bir şey olması gerektiği zaman, olması gerektiği yerde oluyor ya, hastasıyım ulan. günün başında arınmak mı demiştim. kendini bolca şarap ve meditatif tuşlara bırakıp gözlerini kapatırsa insan, tütsü dumanı da kendiliğinden geliyor. and they have escaped the weight of darkness. ve nokta. teklisinden. evet.

"do you still remember when we were little?

when we were playing in the park

and you asked me what happens when you die.

i said you forget everything

everything.

'even you?' you asked.

yes, even me.

you did not want to die.

never forget.

the remains of what we used to have

were taken away with the softest squeeze.

how did i forget?

how."

(when all are dizzy and happy from too much wine.)

palindrom

2011-02-11T14:14:00.000+02:00

11.

den.g.e.

universeisexpanding. u n i v e r s e i s e x p a n d i n g .

2011-02-11T13:14:00.008+02:00

çocukken evrenle ilgili yeni bir şeyler öğrenip korktuğum, üzüldüğüm ve içime kapandığım günlere götüren bir zaman makinesi olsa keşke odamın bir köşesinde. gündüz yerine getirmem gereken görevler bittikten sonra akşamlarımı orada geçirsem. böyle döngüsel bir zaman anlayışına adapte olsam. fakat bu durumda ilerleme de kaydedemezdik bir yandan değil mi. ay evet çok ironiğim. aha ha ha. uyarıcıların bu kadar fazla olması varoluş kaygılarımızdan uzaklaştırdı bile hepimizi. hani insan, olay ya da fikir odaklı düşünmekle ilgili özlü bir söz vardır. küçülüyoruz. bak, korktuğun başına geldi işte. üzüntün bile üzüntü değil artık, öfken öfke değil. canlı performansları bu yüzden bu kadar çok seviyorum işte. insan kendini çok az yerde o kadar saf bir gerçeklikle sarmalanmış hissedebiliyor. üstelik nasıl da tunglið loop'unun tam ortasındayım, anlatamam. belki de ben hazırlıyordum bu akşama kendimi gitgide. bu gece bazı şeylerden arınmak istiyorum, bildiğim o.

where the wild things were

2011-02-10T02:06:00.005+02:00

bu da böyle eskilerden. pijamayla tezgah'a gidip çeviri yaptığım günler. 'blogspot camiasından daha fazla nefret edebilir miyim?'i düşünürken boş kalmasın buralar diye.

"but happiness isn't always the best way to be happy."

9½

2011-02-07T01:27:00.001+02:00

- how did you know i'd respond to you the way i have?

+ i saw myself in you.

head over heels.

2011-02-03T00:38:00.006+02:00

71 fragmente einer chronologie des zufalls'in pinpon sahnesini repeat'e alıp defalarca izleyebilecek kafadayım şu anda. eve geldiğimde onno'nun mavi ekran verip açılmaması falan gibi bir işaret bekledim resmen. galiba kendimi dünya edebiyatına adayacağım bundan sonra. başka türlü tam olarak olmuyor. prodigy'i kafam bir noktaya kadar kaldırır çünkü.

bir kez daha şu.

"rome is burning," he said, as he poured himself another drink. "yet here i am, knee-deep in a river of pussy." "here it comes," she thought, "another self-indulgent, whiskey-soaked diatribe about how fucking great everything was in the past... and how all us poor souls born too late to see the stones at wherever or snort the good coke like they had at studio 54, well, we had all just missed out on practically everything worth living for." and the worst part was, she agreed with him. "here we are," she thought, "at the edge of the world, the very edge of western civilization, and all of us are so desperate to feel something, anything, that we keep falling into each other and fucking our way towards the end of days."

ve cümle sonu olmayan yerlere nokta koymayalım. mı.

still changing

2011-02-01T00:37:00.004+02:00

yorgunluktan ölüp ölüp diriliyorum. duvarlara bakıp bakıp delirmekten iyidir. çok soğuk. kapıdan her girdiğimde bir daha on gün dışarı çıkmam diyorum, ama sabah ofise gitmek gerekiyor. haftaiçi bir gün ekip atölyede çalışmak istiyorum becerebilirsem.

her şey değişebiliyor. insan her şeyi (geride) bırakabiliyor. evet evet, bugünlerde iyiyiz. haftasonu güzel biraz da komik şeyler oldu. dünyanın en güzel kadınıyla sonunda tanışabildim, uzun süredir merakla beklediğim konsere biraz zor da olsa, hatta yanlışlıkla duman konseri izleme tehlikesi atlatarak falan iştirak edebildim. sonrasında vücudumun belden aşağısı yirmidört saat civarı tam fonksiyonel çalışamadı ama değdi. onetwothree de yanıma kâr kaldı hatta. bütün bunları anlatıyorsam da eskiden olduğu kadar istekle değil. ip'lere falan da bakmıyorum artık tabii, iletişim isteğim, sosyal aspirasyonlarım kalmadı bugünlerde pek. azıcık elektronik, fazlasıyla ambiyant, atmosferik. içinde bulunduğum iklimi seviyorum these days. bi'tek saygın'ı özledim, ahh yaa.

şuraya yazıyorum.

2011-01-29T00:16:00.003+02:00

gençay'ın kemik çerçeveli gözlük taktığını gördüğüm bir gün gelirse, ben de gidip asimetrik kestiricem saçlarımı. bi taraftan bakınca eyle diğer taraftan bakınca beyle olucak. şaka falan da yapmıyorum he.

0040

2011-01-26T23:08:00.006+02:00

ızdırap mı yoksa müzik mi, hangisi daha önce geliyor? yere dökülüp kurumuş, yapış yapış olmuş alkollü içecek kıvamına gelmeme neden olan müzikler dinlememin nedeni nedir bunca senedir, diye soruyorum kendime bir noktadan sonra ister istemez. sonra mutfağa gidip günlük c vitamini takviyemi hazırladıktan sonra odama geri dönüyorum, dışarıda deliler gibi gök gürlüyor, ve evet, portakal sıkarken düşündüm de, kurumuş alkollü içki kıvamına gelmiyorum aslında, birbirimizi kandırmayalım. mazoşist eğilimler falan da yok altında, bilakis bildiğin schadenfreude bunun adı (scha|den|freu|de [f. -; nur sg.] freude über das missgeschick, unglück anderer). uzaktan ya da yakından aşina olduğun bir takım acıların başkaları tarafından, üstelik çok daha yüksek yoğunlukta hissediliyor olmasından aldığın hazdan başka bir şey değil nedeni (gayet alakasız olmakla birlikte, bir taraftan da yeri gelmişken, "lehnwort" deniyor bunlara genel olarak almanca'da. doğrudan diğer dillere aktarılmış kavramlar, örnek vermek gerekirse doppelgänger, zeitgeist, weltschmerz diyebilirim en sevdiklerimden). yani, o şarkıyı açmak için elini play düğmesine götüren neden her ne ise, bence müzik kesinlikle onu artırmaktan ziyade taşımana yardımcı olan bir şey çoğu zaman.

asıl diyeceğim şu ki; ah ólafur, şu genç yaşında dünyaya bu ızdırabı yaymakta olan acın her ne ise geçmez umarım kolay kolay. sadece doğduğun toprakların etkili olduğunu düşünmüyorum bunun üzerinde, ha bana kalsa gider izlandik teritori'yi komple ateşe veririm, kurtuluruz, o ayrı mesele. zira gençay'ın melih'e dönüşme ihtimali beni son günlerde biraz korkutuyor. bir gün saçlarını yandan ayırmış vaziyette falan gelirse karşıma, çok net koşarak kaçarım arkama bakmadan, onu şimdiden belirtmek istiyorum.

ah şişede lâ'l.

2011-01-22T02:09:00.003+02:00

sakin ol! mu yoksa lâ'l mi? bu gece buna karar vermeye çalışıyorum.

"rüyalarım sen

dualarım sen

eğer gidersen

başlar tende güz

kalbim önünde

bir kız çocuğu

kıyabilirsen gel üz

başka sularda

inan seyrim yok

sana soyundum

varsa yoksa sen

bir sözün ile

ihtiyar olur

bahtiyar olur bu ben

savurur sevdan sevinçten hüzne

dile benden ne dilersen

ah o sevişler

o terk edişler

naz edişler

erkeğim ah

erkeğim sen

cehennem, cennetimsin."

lâ'l, evet.

how i?

2011-01-20T01:47:00.006+02:00

bu akşam gülgün feyman'la birlikte üsküdar iskelesinde motor bekledim. "gerçekten o mu acaba?" diye emin olmak için iyice yaklaşıp yüzüne dik dik baktım bile hatta. "teey tey, sen de teyze oldun gülgün feyman" dedim içimden.

sekiz senedir yoğun şekilde hayatımın içinde olan üsküdar iskelesinin ve beşiktaş-kabataş yolculuklarının artık sadece tek bir şeyi anımsatması oldukça tuhaf aslında, ve pek güzel aynı zamanda. hayır, sadece "ipod'un var mı?"dan sözetmiyorum tabii ki, tek bir kişiden, yarımşar müzik dinlemekten, beşiktaş iskelesinden dolmuşlara yürürken sigara içmekten ya da hipster füniküler yolculuklarından sözediyorum genel olarak. evet, gerçekten şimdiye kadar her şeyi buraya gelmek için yapmışım gibi.

bu arada liseden mezun olalı da dokuz sene olmuş.

pos

2011-01-20T01:35:00.003+02:00

neyse ki sisters çalmadılar. o da bir şey.

die botschaft hör ich wohl, allein mir fehlt der glaube.

2011-01-18T12:13:00.006+02:00

yayınladığım son postlardan sonra karamsar şeyler yazıyor olmam konusunda ayar yedim az biraz. çağımızın en güzel saçmalıklarından biri haline gelmiş olan "blog" kavramı böyle bir şey. önem verdiğiniz insanların ertesi gün okuyacağının bilincinde olarak yazdığınızda, hiçbir tepki almasanız bile, hatta bunu yaptığınızın farkında olmasanız bile yazdıklarınızı ona göre modifiye ediyorsunuz ucundan kıyısından. ya da "sikerler" deyip, içinizde ne varsa boşaltıp, oranlı veya oransız bir takım sonuçlara katlanmak zorunda kalıyorsunuz. kelimeler duyguların ırzına geçer çoğu zaman. "yazılı ifade" ya da "sözlü ifade" gibi şeylerin varlığına inanmıyorum o nedenle. fakat "gölgenin gölgesinin gölgesi" de olsa ifade yeteneği konusunda yazıyı konuşmadan daha iyi kullandığım aşikar. "kötünün iyisi" deyip ikincisini seçenler arasındayım ben de o yüzden. bunun takdire şayan bir takım türevleri de var tabii, rahatsız etme bilinciyle yazma eylemi için saatlerini günlerini harcayanlar bile var örneğin, ki aramızda hala bunlardan mağdur olanlar varsa bile bu durumun tamamen kendi mallıklarından kaynaklandığını da burada laf arasında belirtmek isterim.

birilerini rahatsız etmek, dürtüklemek için yazmadığımı da söylemek isterim tabii bir yandan bu vesileyle. zaman zaman kulağa karamsar gelebiliyor. fakat eylemin doğasında bu var zaten. bir konuya yoğunlaştığı zaman genellikle oturup bir şeyler yazmak geliyor insanın içinden. yoğunlaşılan şeyler arasında mutluluk verici olanları bazen fazlasıyla özel, kamuyla paylaşılmayacak kadar kişisel olduğundan, ya da gayet basitçe kimsecikler duymasın da nazar değmesin (bu konuda yandaş toplamaya başladığımı biliyorum iki haftadır) mantığıyla buralara yansımıyor.

yine de itiraf etmek gerekir ki evet, son günlerde biraz karamsarım. geceleri uykumu kaçıracak birden çok mesele dönüyor kafamın içinde. sabah zorla kalkıp, uykusuzluğun götürdüğü enerjiye rağmen o meseleleri halletmeye çalışıyorum bir şekilde. yıllardır sadece inanmaya ihtiyacı olanların inanç konusunda başarılı olduklarını iddia edip durdum. şu anda kendimle yüzleşip görebiliyorum ki alakası yok, benim de, hem de yemek nefes almak kadar ihtiyacım var çoğu zaman bir şeylere -herhangi bir şeye- inanmaya, fakat yapamıyorum. bütün kabuklar soyulduğunda en içerdeki, meselenin özündeki asıl neden bu inançsızlık. iyi yanından bakmayı çoğu zaman beceremiyorsam, uyumakta zorlandığım gecelerin rahat uyuduğum gecelere oranı birden fazlaysa, bunun temelinde yatan şey de inançsızlığın ta kendisi. ya da daha ayrıntılı şekilde, inançsızlığın yarattığı boşluğun artık çok klişe sayılan nedenler yüzünden yanlış şekillenmiş amaçlarla, kavram yanılgılarıyla falan doldurulmuş olması. artık bir noktadan sonra toplayabildiğin gücün tümünü toplayıp kendini iyi tanıman ve ona göre adım atman gerekiyor. klişeleşmiş tüm o nedenlerin artık bahane sayılmadığı bir yaş haddi olmalı çünkü. hümanizme olan bağlılığımı yitirecek kadar da ihanet etmeyeceğim kendime. işte en çok bu yüzden.

çocuk

2011-01-14T02:03:00.004+02:00

onno tunç öleli 15 sene oldu bugün.

"o kadar oldu mu yaa?" tepkisini verdiğim her şey, yeni başladığım feux ve o'nun eşliğinde son iki günün ilk sigarasını yakıyorum.

tavuk suyuna çorba

2011-01-13T22:58:00.008+02:00

bugün benim devrim günüm olsun hadi. belli ki böyle gitmeyecek. peki ne yapmalı. dört gündür çorbayla besleniyorum. mor adı verilen renk gözaltlarımda bambaşka bir anlam kazandı. bir süredir en yakın arkadaşımsız yaşıyorum. sevgilimsiz yaşamaya alıştım diyebileceğim günler ise henüz gelmedi. iyelik eklerinin mevcudiyeti söz konusu kişilerin aslında varolduklarını gösteriyor burada tabii. hayır besbelli sigarayı bırakamayacağım henüz. bari öleceğime ikna olsaydım, biraz rahatlardık. ya da herhangi bir şeye ikna olsam ya da inansaydım. ya da inanmaktan tam anlamıyla vazgeçebilseydim mesela. olmuyor. durup durup en zorunu patlatıyor kafama çünkü. "kolay olmadığını hepimiz biliyoruz zaten" falan diyorlar bir de rahat rahat. "sen göze aldın bunu" demek istermiş gibi karşıma geçip. aman bir kere de "koşullar" demekten vazgeçseydin keşke. hesap vereceğin bir kendinsin. senin kendine olan saygın kimlerin en büyük güvencesi. ve senin en büyük güvencen ne şu hayatta. death cab for cutie dinlemeli yatakta kulaklıkları takıp. temmuz'daki tatil için destinasyon belirlemeye çalışıyorum geceleri kulaklıklarımı takıp gözlerimi kapadığımda. sadece tatil diyelim özel isim belirtmeden. yazın ortasında afrika'ya gitmek sonradan çok iyi bir fikir gibi gelmemeye başladı. sol bacağım hala ağrıyor üzerinden 24 saat geçmiş olmasına rağmen. üzerinden aylar yıllar geçmiş olmasına rağmen ağrıyan birçok şey var. bacağım yakında geçer. çorba içmekten çok sıkıldım. tavuklardan çok sıkıldım. genel olarak kuşları sevmiyorum bile diyebilirim. neleroloyor? hım? hollanda'yı çok özledim. fakat merak ettiğim pek çok yer de var, iskandinav yarımadası başta olmak üzere. kimileri özlüyor, kimileri gidiyor, kimileri yüzleşiyor. ama çoğunluk farkında bile değil. bir sınır varsa ona çok yakınız. fakat kar hep dağına göre. bir zamanlar bunu "sınırı geçmeden ama mümkün olduğu kadar sınıra yakın" olarak tanımlamış olabiliriz. fakat artık o günler geride kaldığına göre. yani "those days" haline geldiğine göre artık, "kar hep dağına göre oluyor" diyebiliriz aptalca. bütün güzel filmler annie hall gibi güzel olsa keşke. olmuyor. olmuyor. neler oluyor peki. NELER OLUYOR? suratlarına soru işaretiyle falan da tam teşekküllü bağırmak istiyorum aslında. fakat esasında devrimdi bunun konusu. elinin uzandığı koşulları iyileştirmekle yükümlüsün her zaman. ta ki siyah bir kuğu görene kadar. ya çoktan gördüysen ne olacak peki. bu kez oturup öznellikten falan sözetmeye başlardın muhtemelen. dön. fırlatıp at. son bir öksürük nöbetiyle kurtul hepsinden. tüm sıkıntıların arkaplanı siyah değil. bugün artık bir şeyleri değiştirmek lazım.

shi gan (eternal sunshine, but the other way around)

2011-01-04T23:37:00.009+02:00

güney kore topraklarında herhangi bir şeyin mutlu ya da umutlu sonlanması pek mümkün olmuyor tabii. ama işte bir nevi tangerine'i al, christian troy'un ellerine teslim et, bunları bir de "time never dies, the circle is not round" kafasına getir, öyle bir şey işte shi gan.

+ did... did you just slap me? why did you do that?

- because I love you.

(o beybi. işte bu ya.)

(hönkürmeden cici cici yazıyorum, her şey çok yolunda, herkes çok mutlu.)

gençay aytekin the painter

2011-01-03T00:01:00.016+02:00

bana sorsaydı "was aus liebe getan wird, geschieht immer jenseits von gut und böse." olsun bu resmin adı derdim muhtemelen ilk gördüğümde. evet, şu hayatta tanıdığım en yetenekli varlık olma özelliğini bünyesinde barındıran pek sevgili arkadaşım artık blog dünyasına da adım atmış bulunuyor. zaten son günlerde kendisini pek durduramıyoruz. son zamanlarda hızla güncellenmekte olan eytere be'de daha başka bissürü çizgili korkunçlu masallı kabuslu şeyler mevcut. check it out bence.

hiçbir şeyin sonu değil.

2010-12-31T01:43:00.009+02:00

"neresi burası?! çiftehavuzlar mı? şaşkınbakkal mı? selamiçeşme mi? nasıl isimler bunlar? hayıııııııııııır!" ve benzeri batesmotelpro monologları geldi aklıma öyle bir başlık atınca.

demek istediğim, sene bazında düşünmemek lazım. "2010 nasıl bir seneydi?" muhabbetini birisi daha yaparsa ağzının ortasına bi tane ... değil tabii, hala batesmotelpro göndermesi yapmaktayım, ama gerek yok bunu konuşmaya. zira saçmalığının yeterince farkında olmamıza rağmen her gün usanmadan devam ettirdiğimiz hayata anlam katma çabalarının üzerine tüy diken şey oluyor yeni yıldan değişim bekleme, yeni umutlar meselesi. review kısmına diyecek lafım yok, zaten "top five" konseptinin her zaman arkasındayım, o ayrı. ama büyük olaylar değil asıl önemli olan işte. bunu hayatının bir noktasında anlıyor illa insan. tabii ki dizi dizi fotoğraflar çekilen mutlu ve özel günleri, sabah saatlerine kadar eziyet çekilen cehennemvari geceleri her zaman hatırlayacağım nostaljik hislerle. kabul etmek gerekir ki ilginç günlerle doluydu yakın geçmiş. hayatımda ilk kez kurumsal bir gruba dahil oldum, ki bu kendimi önemli ölçüde tanımama vesile oldu, sevdiğim adamın gözlerine bakıp hayatımı onunla geçirmek istediğimi söyledim, bu doğrultuda eylemlerde bulundum, işten ayrıldım, farklı kararlar verdim, bunlarla eşzamanlı olarak en yakınım, en sevdiğim birkaç insan benzer şeyler yaşarken onların yanında olmaya çalıştım, elimden geldiğince oldum. fakat seneler sonra bir gün bana geçtiğimiz 365 gün içinde en mutlu olduğum anları sorsalar, sayacağım anların bu zaman dilimine dahil olduğunu dahi hatırlamam muhtemelen ama diyelim ki hatırlayacak oldum, aklıma ilk gelenler muhtemelen nevermore konseri öncesi konser alanının kenarında dört kişi oturup bekleyişimiz, gümüşsuyu merdivenlerinde bira içtiğimiz akşamüstü ve sevgilimin tüm gün evde olacağını sonradan öğrendiğim, sofya'da kitapçı gezip film izlediğimiz haftasonu olurdu. hayat bu haliyle de yeterince anlamlı mı? bence öyle.