love song

no no no, cities don't change people. people don't even change people. we are who we are.
do you really think we're gonna beat the odds?
fuck the odds. we'll make our own odds.
you're incredibly naïve.
and you're incredibly incredible.

şehirler insanları değiştiriyor, böyle kalmasını istiyorsak, burada kalmalıyız, döndüğümüzde hiçbir şey aynı olmayacak, benzeri cümleleri ben de akıl edip bir araya getirmiştim zamanında. yıllar evvel deyip senelerin ne kadar çabuk geçtiğini bir kez daha hatırlamak istemiyorum. ve aynen dediğim gibi de oldu, öncesinde ve sonrasında defalarca tekrarlanacağı gibi. dizi senaristi de olurmuş benden, dün gece californication'ın son sezonunda rock ekseninden çıkıp r&b ve rap dünyasına adım atmasıyla ilgili yaptığım negatif yorumların birçoğunu da geri alarak, buna kanaat getirdim. zaten son günlerde benden siyaset bilimci haricinde birçok şey olabileceğine sıklıkla kanaat getiriyorum.

benim içimdeki pırıldayan dokunun yüzeye çıkmasını sağlayan tek bir şehir vardı. ama artık oraya geri dönme planları yapmayı bile bıraktım. onun yerine son zamanlarda güzel olan her şeyi uygun yerlerden içime doğru ittiren şehre yerleşmek için gerekli planları yapmaya başladım bir anda. korkuyorum. korktuğumu herkes biliyor. bilmeyenler de tahmin edebiliyordur zaten. ama bazı şeyleri yaşayıp görmeye mecburuz insanoğlu olarak. ben plan yaparken tanrı değilse bile başkalarının uzaktan bakıp sinsi sinsi gülümsediğinin farkındayım yoksa, hiç merak etmeyin. bazı şeyleri en zor koşullar altında denemek belki de en iyisi, belki de bir gün olmadık bir yerden bir kaçış yolu çıkıverir, her şeyi geride bırakıp en güzel şeye hazırlıksız yakalandık diyebiliriz belki o zaman. korkuyorum, ama umutlu olmak için de iyi nedenlerim var kısacası.

the personal is political.

öyle.

bu aralar uzun yazılarımı yayınlamaktansa taslak halinde saklamak daha iyi diye düşünüyorum.

adsız.iki

hayal kurmaktan korkmaya başladığım nokta. işte sorun hep orda başlıyor.